امروز بیشتر از هر روز دیگری می توانم رویا پردازی کنم. وقتی برای اولین بار در تراس کوچکمان سبزی خورشت را سرخ میکنم، عطرش دیگر آزارام نمی دهد عطرش با بوی نم و رطوبتی که در هوا هست در بینیم می پیچد و آنا را با تمام وجود به ریه هایم می کشانم. توی آشپزخانه روی گاز کوکو با سیر فراوان گذاشته ام. عطرش مست کننده است. دلم میرزا قاسمی هم میخواد اما باید منقل ردیف کنم و بادمجان ها را روی آن کباب کنم. حیف که جز خودم کسی این غذا را در خانه دوست ندارد. درها و پنجره ها همه باز هستند. سرما به داخل خانه می آید اما سرمایش لذت بخش است. حس میکنم توی خطه سرسبز شمال زندگی می کنم. دخترم هم می گوید: مادر انگار امدیم شمال. به کارهایم می رسم و در خلال کارها می نویسم بیشتر از هر روز دیگر. چند روزیست که کلمه هایم از مرز ۱۰۰۰ فراتر رفته و نشاطی عجیب تمام روحم را در برگرفته . امروز بی آنکه اندکی سختی بکشم، ۲۰۰۰ کلمه را براحتی در کنار هم قرار دادم. معجزه نوشتن شروع شده است. رویاهایم به آرامی به واقعیت می پیوندد. زیبا و دست یافتنی
