روز نوشت

روز نوشت

این روزها اولین کاری که به محض بیدار شدن بعد از انجام صفحات صبحگاهی می کنم خواندن روزنوشت دوستانم در گروه نویسندگی است. بعضی روز نوشت ها آنقدر قوی نوشته شده اند که دلم می خواهد انقدر بنویسم و بخوانم که من هم قلمم روان، دلنشین، صمیمی و پر قدرت بشود ولی بعضی ها هم هستند که مثل قلم خودم یک جایی زنجیره ارتباطشان با مخاطب قطع می شود. اولش خوب شروع می شود اما انگار اواسط کار یکی صدایش می کند، یکی یک لیوان آب می خواهد، کودکی گرسنه مانده و کودکی دیگر دلش بازی با مادرش را می خواهد. همین می شود که مادر مجبور به وظایف مادرانه از جایش برمی خیزد، نوشته اش را رها می کند و دیگر قربان صدقه نوشته اش نمی رود؛ می رود سراغ کودکش تا نیاز او را پاسخ گو باشد. بعد که برمی گردد دیگر حس و حالش مثل قبل نیست، می خواهد فقط متنی را که شروع کرده به انتها برساند. حتی دیگر فرصت باز نگری هم به خودش نمی دهد چون باز صدایی او را می خواهد.

از سخت ترین لحظات برای کودک من لحظه هایی است که به او می گویم من سر کلاس هستم. باید یکی دوساعتی با من کاری نداشته باشد و اصلا صدایم نکند. ساعت ها برای منی که عاشق درس و مشق و کلاس استادم هستم زود می گذرد اما برای او به اندازه یک عمر می گذرد. دقایق اول را تاب می آورد از دقایق دوم با این که هدفون به گوشم است حس می کنم که با خودش درگیر شده است به اتاقش پناه می برد روی تختش دراز می کشد و در دلش می گوید نکند نوشتن برای مادرم از من مهم تر باشد و زمانی که استاد آنتراکت می دهد و او را در آغوش می گیرم دوباره حالش خوب می شود و دلش بازی با من را می خواهد اما دقایق زود می گذرند و من باید به کلاس برگردم. زمانی که در کلاس هستم زمان عجیبیست از یک طرف باید حواسم را جمع کنم چیزی را از دست ندهم و از طرفی تمام احساسم پیش دختریست که پشت دیوار قیافه ای غم زده به خود گرفته هرچند که نمی بینمش اما با تمام وجود احساسش می کنم. همیشه مجبور می شوم ویس های کلاس را وقتی او خواب است دوباره گوش بدهم این بار تمام حواسم سر کلاس است و دیگر بهانه ای برای تنبلی وجود ندارد.

بهترین روز نوشت هایی که می نویسم زمانیست که آنقدر درگیر بازی با عروسک هایش است که دیگر در سرش خیال مرا ندارد یا زمان هایی که در خواب رویایی شیرین می بیند. اما وقتی نزدیکم نیست و به خانه مادرجانش هم می رود حکایت طور دیگری می شود انتظار می رود بتوانم بنویسم اما دلتنگی انقدر زیاد است که دیگر اصلا نمی توانم بنویسم من برای نوشتن به حضور و بودن او نیازمندم. یک بار به او گفتم: وقتی نیستی حتی نمی توانم بخوابم. باید باشی و کل خانه را روی سرت بگذاری تا من از شدت خستگی روی کاناپه بیفتم و برای چند دقیقه با گرمای صدای روح بخش تو به خواب فرو بروم. دیگر نوشتن که جای خود را دارد. در هر حال خیلی دلم می خواهد طوری بنویسم که احساسات مخاطبم را تمام و کمال با متنم درگیر کنم و با خودش بگوید چه زیبا و صمیمی نوشته بود.