چند روزی می شود که همه اهل خانه فهمیدن نیاز من به نوشتن مثل نیاز ماهی به آب و هر موجود زنده دیگری برای زنده ماندن به هوا است. دیگر مواقعی که می نویسم مرا مواخذه نمی کنند. وقتی می نویسم و کتاب می خوانم اگر کسی مزاحمم شود دیگری او را مواخذه می کند. حتی چند روز پیش همسرم پیشنهاد داد که در مورد کتاب هایی که نوشته ام در ویکی پدیا هم یک مقاله بنویسم و حتی یک دامنه هم بخرم و نوشته هایم را به اسم خودم منتشر کنم. من زیاد از ویکی پدیا سر در نمی اوردم امروز که خواستم پیشنهادش را عملی کنم متوجه شدم که نمی توانم در مورد خودم مقاله ای منتشر کنم و مقاله باید کاملا بی طرف و در مورد کس دیگری باشد. بی خیالش شدم ولی حداقلش یک حساب کاربری به نام خودم در ویکی پدیا ایجاد کردم که در اسرع وقت روی بعضی مقاله ها که به نظرم کمی مشکل دارند ویرایش کوچکی انجام دهم. در مورد دامنه با این که استاد شاهین هم توصیه کرده بودند که این کار را بکنید زیاد مطمئن نیستم. با این که تصمیم گرفته بودم در سال جدید شجاعت را پیشه خود کنم و خوب در خیلی از موارد هم شجاعت زندگی را برایم ساده تر کرد و خیلی از داشتن این شجاعت لذت بردم ولی هنوز در مورد داشتن وب سایت شخصی خودم شجاعت ندارم. اما بزودی شجاعتش را پیدا می کنم اما فعلا می خواهم روی داستانی که نیمه کاره رها شده و کم مانده به زباله دانی تاریخ بپیوندد تمرکز کنم و آن را به انتها برسانم. تا تمام نشود همیشه در گوشه ذهنم می ماند و آزارم می دهد. نمی دانم چرا نمی توانم به سراغش بروم هر بار که به سراغش می روم، برایش کاری انجام می دهم اما فاصله ها در حال زیاد شدن است.می ترسم زمانی برسد که داستان در گوشه ذهنم غرق شود و من هم همیشه در حسرتش بمانم.