برف

شبی سرد و بی انتها از راه رسید. امیر از گذر خان می گذشت با کتی کهنه و پاره ، عینکی بر چشم، موهایی آشفته و بقچه ای در دست که شانه هایش را خمیده کرده بود.

کتاب هایش را لای بقچه ای چپانده بود. هرکه او را می دید با خودش فکر میکرد، مردبینوایست که بقچه را هم کسی به او داده است. تنها چیزی که از دار دنیا برایش مانده است، همان چند جلد کتاب بود. آن را هم که از دست می داد دیگر باید فاتحه خودش را می خواند. بالاخره بعد از طی کردن راهی که از ازل تا ابد به طول کشیده بود، به کتاب فروشی شفق رسید. تنها کتابفروشی شهر که کتاب دست دوم می فروخت. اما دیر شده بود کتاب فروشی خیلی وقت بود که ساعت کارش تمام شده و چراغ هایش خاموش بود. مرد خسته و درمانده روی سکوی جلوی مغازه نشست. اگر فقط می توانست تا صبح تاب آورد، کتاب هایش را می فروخت. پولش را به منیژه می داد تا شام خوبی برای شب عیدشان تهیه کند.

کتش را دور خودش پیچید. بقچه اش را روی زمین گذاشت و در حالی که سرش روی بقچه بود دراز کشید و در آن سرمای طاقت فرسا به روزی فکر کرد که وارد دانشکده تربیت معلم شده بود. به روزی فکر کرد که با شور و عشق فراوان با منیژه هم پیمان شده بود. به روزی فکر کرد که حکم خدمتش رسیده بود و در یکی از مدارس محروم مشغول به کار شده بود. به روزهایی که آنقدر عاشق شاگردانش شده بود که تمام حقوقش را برای آن ها خرج می کرد و به آن روز نحس که تبعیدش شروع شد و بعد دیگر هیچ کجا به او کار نمی دادند . مثل جزامی ها همه از او می ترسیدند. اگر کتاب فروش، کتاب هایش را نخرد دیگر چه باید بکند. نکند منیژه هم او را ترک کند. نه نه اصلا ان روز را از یاد برده بود خیلی وقت بود که دیگر به آن شب سرد که منیژه در تب می سوخت فکر نکرده بود. اصلا آن روز انگار هیچ وقت نیامده بود. باید زودتر صبح می شد منیژه منتظرش بود. سرما تا مغز استخوانش نفوذ کرده بود. تن تب دار منیژه را که در آغوش کشید،گرمش شد . منیژه مثل کوره آتش شده بود . تن او دیگر سرد نبود حرم نفس های منیژه ،آتش وجودش او را گرم کرده بود . کم کم خواب چشم هایش را در برگرفت.منیژه حالش خوب بود. گل سر صورتی به خرمن موهای طلایی اش زده بود . پوست مهتابی اش گل انداخته بود همان لباس صورتی را تن کرده بود که اولین بار برایش خریده بود . چشم هایش برق می زد . روی تاب نشسته بود و داشت حافظ می خواند . هیچ کس مثل منیژه حافظ را انقدر شیرین و خوشمزه نمی خواند. سرش را روی شانه منیژه گذاشت . عطر گندمزار منیژه مستش کرده بود. کاش هیچ وقت از خواب بیدار نشود.

...تمام شب برف بارید سنگین ترین برفی که شهر در آن سال ها به خود دیده بود . کتاب فروشی تا سه روز بسته بود. بعد از سه روز وقتی آمدند برف ها را پارو کنند و مغازه ها را باز کنند پیدایش کردند در حالی که دیگر در این دنیا نبود و کتاب هایش هنوز زیر سرش بودند.