چهارپایه ای کنار پنجره به شکلی نامتقارن و نا زیبا ایستاده بود. کنار ان صندلی کوچک یک کودک و روی فرش چند کنترل تلوزیون و یک بالشت قرار داشت.روی مبل ها هم جوراب های کثیف و خورده های غذا به چشم می خورد. با آن که افتاب از میان پرده های توری تا وسط خانه آمده بود اما انگار اهل خانه هنوز در خواب بودند که بهم ریختگی شب پیش همچنان پابرجا و استوار جا خوش کرده بود. پاورچین پاورچین همراه با نور به ان طرف دیگر خانه آمدم. ظرف های نشسته، آبی که در سینک مانده، سفره ی پهن، دفتر و کتاب یک بچه و میزی که پر از کاغذ و قلم بود حکایت از آن داشت که صاحب خانه اصلا میلی به تمیز کردن خانه ندارد. نور همان جا ماند اما من به اتاق ها در جستجوی صاحب خانه سرک کشیدم. چند پتو نا مرتب روی تخت افتاده و چند لباس هم روی زمین افتاده بود. از صاحبخانه خبری نبود به اتاق دیگر رفتم از وجناتش معلوم بود که اتاق یک کودک است به همان بهم ریختگی اتاق دیگر شاید هم کمی بیشتر انگار هیچ کسی در خانه نبود. از فرصت استفاده کردم و میان ورق ها سرک کشیدم شاید علت این همه بی نظمی را بیابم. در میان نوشته ها نوشته ای که با خطی که معلوم بود از سر بی حوصلگی و با عجله نوشته شده است یک مطلب به چشم می خورد. دیگر طاقتم طاق شده است. باید بروم. اینبار جایی می روم که قدرم را بدانند.
