به نام خداوندِ زیبایی ها
مینویسم آنچه را که از دریچه ی ذهنم عبور میکند،امید است خوشایندتان باشد...
آوای عشقت همچنان دلم را چنگ میزند،او مینوازد و تو نیستی!
من هرروز صدای زیبایت را در ساز دلم کوک میکنم،باز او مینوازد و تو نیستی!
چرا نمی آیی دلبر من!چنگ دلم دیگر کوک نمیشود،طنین صدای دلنشینت کم کم مسافرِ قطارِ خاطره ها میشود.
چقدر با خود نغمه های عاشقانه ات را تکرار کنم!چرا این تکرار دیگر تکرار نمیشود!
مدتیست گریه هایم چشمانم را براق میکنند،در این سراب پر آب چهره ی تو نمایان میشود،اما باز تو نیستی!
دیگر نمیدانم چه کنم،ساز کوک کنم؟بنوازم؟آواز بخوانم؟چه کنم که تو باز گردی
مانند همان شبی که آمدی و به من گفتی تا ابد کنارت می مانم دلبر من!
