ویرگول
ورودثبت نام
???????
???????"هر چه آید به سرم باز گویم گذرد وای از آن عمر که با میگذرد ، میگذرد ??
???????
???????
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

تو ذهنم چی میگذره ؟!


فکر درهم و مشوشم یک لحظه هم آروم نمیگیره .و قلبم همچو پرنده ای به دیواره قفسش میکوبد و خواستار رهاییست ذهنم روی یک موضوع متمرکز نمیشه و نمیتونم رو درسام تمرکز کنم . فکرم مدام در حال تحلیل موضوعات مختلفه .

یعنی نمراتم خوب میشن ؟

آیا آینده خوبی در انتظارمه ؟

باید هنوز قوی بمونم و ادامه بدم ؟

یا باید در برابر دنیا تسلیم بشم و زانو بزنم ؟

چرا باید الان بفهمم خیلی ها دوست نبودند ؟

چرا اینقدر با اطرافیانم خوب بودم که مرا ساده فرض کنند و بعد مرا رها کنند ؟

آیا مشکل از من است ؟

آیا میتوانم روزی اونقدر بزرگ و فهمیده و مرموز باشم که خیلی ها آرزوی دوست شدن با من را داشته باشند؟

ذهنم در کل روز مادام در حال تحلیل است و همیشه تصمیماتی میگیرد و با دلم قرارداد میبندد اما دل خام و نابالغم بعد از دو دقیقه بیخیال قول قرارهایمان میشود و باز ذهنم را مشوش تر میکند .

راز های که هیچ وقت نباید فاش بشوند و افکار دفن شده ای که هیچ گاه نباید نبش قبر بشوند . آدم هایی که نباید بهشان فرصت دوباره ای داد ‌‌. از طرفی باید اجتماعی بشم و از طرفی میدانم در اجتماع بودن چندان لذت بخش نیست ! نه که بخواهم توهین کنم نه اما آدم های خوب این روز ها کم پیدا شدند . شاید آنها هم مثل من به غار تنهایی های خودشون پناه بردند . اما تنها چیزی که می‌تونه ذهنم رو آروم کنه خوابیدنه ! اما مگه با افکار مزاحم خواب به چشمانم می آید ؟ شاید خیلی هاتون وقتی دارید این پست رو میخونید بگید حتما عاشق شده و شکست عشقی خورده ! یا هزاران افکار دیگر که به جنس مخالف وابسته باشه ! اما من متفاوت از مشکلات خیلی از دختر ها از کسانی که بهشون اعتماد داشتم و فکر میکردم دوستانم هستند ضربه خوردم :) از مسموم بودن افکار دیگران و پچ پچ های مضحک پشت سرم ضربه خوردم ! از آشنایی کسی که روزی نزدیک ترین فرد به من بود و اولین کسی بود که رازهایم را برایش افشا میکردم با یکی از اطرافیانم ضربه خوردم و پشیمانم !

یه غمو
یه قلب زخم خوردهو
یه اعتماد بی جاو
یه آشنایی اشتباهو
یه راز پنهانو
یه حقیقت تلخو
یه دوست دروغینو
یه تنهایی بی پایانو
یه مشت افکار دردناکو
یه من خسته رو میسازد

اما میدانید چیشد ؟

از دست دادن او برایم خیلی راحت و بدون درد بود ! حتما میپرسید چطور ؟!

اقبل از او من با دستان خودم ریسمان دوستی ام را با بهترین دوستانم که سه سال در کنارشان بودم قطع کردم ! ( بنا به دلایلی ) و اونجا بود که قلبم سرد تر از قبل شد :) خیلی تغییر کردم ( حتی مثل آب خوردن به دوست دیگم رو از زندگیم انداختم بیرون ) با اینکه قبل از آن هم به فردی سرد و بی احساس و بی رحم در اطرافیان مشهور بودم اما بعد از آن سعی کردم با وجود سرد و سوزان بودن قلبم نزارم کسی متوجه درونم بشه ! پس تصمیم گرفتم دختری شوخ طبع و شاد و بدون دغدغه به نظر بیام و همه فکر کردن سردی قبل من به خاطر دوستانم بوده و حال که نیستند من عادی شده ام ! هیچ وقت هیچ کس نتوانست متوجه خود واقعیم بشه ! و حال نمیدانم چرا دارم به شما می‌گویم :/ میدانم که از گفتنش پشیمان خواهم شد چون از افشای حقیقت خودم میترسم ! از بس بوی متعفن افکار مسموم دیگران مشامم را لمس کرده میترسم باز با افشای خود حقیقیم دوباره آن بوی متعفن اطرافم را فرا بگیرد !




به دستان خونینم خیره شده بودم . بوی خون همه جا رو فرا گرفته بود . صداها در گوشم اکو می‌شد و من ناباور به جسد جلوی پایم مینگریستم . باورم نمیشد کسی را کشته باشم ، شروع به خندیدن میکنم و آروم به سمت جسد خم میشوم و صورتش را برمیگردانم ...
با دیدن چهره اش زانوهایم سست میشوند....روی زمین میوفتم و اشک از دریای چشمانم سرازیر میشود و بغض دو دستی گلویم را فشار میدهد انگار قصد دارد مرا به قتل برساند . آری من او را کشتم . من او را که همیشه مراقبم بود را کشتم . آری من خودم را کشته بودم . جیغ می‌کشیدم و با ناله خود واقعیم را صدا میزدم . چراا رفت ؟ خب معلوم است چون دیگران نمیتوانستند او را ببینند . چون دیگران افکار مسمومشان را به خوردم دادند و با نگاه های خشک و سردشان و زمزمه های مرگ‌بارشان باعث شد من خودم را بکشم ....

پایان !






۱۲
۷
???????
???????
"هر چه آید به سرم باز گویم گذرد وای از آن عمر که با میگذرد ، میگذرد ??
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید