
این دنیا چرا اینجوری شد؟ چرا مردمانش کم و بیش گرگ هایی شدند در لباس گوسفند
آن آدم های با فکر و دلسوز و دلرحم کجا رفتند؟
چرا مردم به راحتی میشکنند آری میشکنند حرمت ها و دل ها را به آسودگی و حتی سر سوزنی برایشان آه های پشتشان اهمیتی ندارد؟
چرا آدم ها بی دلیل قضاوت میکنند از روی دیده هایشان یا گفته های اطرافیان؟ آموزه های زیادی را از شازده کوچولو بهره مند شدم

شازده کوچولو در سفرش با گلی روبه رو شد که چون تنها تعدادی انسان دیده بود فک میکرد آنها گیاهان بدون ریشه ای هستند که باد آنها را به راحتی جا به جا میکند این برای من دقیقا مصداق انسان های سطحی نگر و ظاهر بین است

و وقتی او در دل کوه فریاد کشید وقتی اکوی صدایش را شنید به این نتیجه رسید که انسان ها هر چیزی می شنوند دوباره تکرار می کنند این آموزه برای من مصداق آدم هاییست که ندانسته سخنان بیهوده را برای دیگران بازگو میکنند

شازده کوچولو در سفرش با تاجری برخورد کرد که خود را مالک تمامی ستارگان میدانست و مدام در حال شمارش آنها بود

جامعه ما نیز مانند این تاجر شده بسیاری از ما با وجود آدم های اطرافمان و شلوغی دورمان

همچنان احساس تنهایی میکنیم!

من خیلی درس ها از شازده کوچولو گرفتم.
این همه سخن را گفتم تا کمی خالی شوم
جز شما کسی را نداشتم که با او درد و دل کنم
ممنون که به سخنانم گوش دادید?