نامه‌ها

| به تو نامه می‌نویسم |

این روزها کمی بیشتر از قبل دوستم داشته باش. به اندازه غم‌های کوچک و بزرگ زندگی ام دوستم داشته باش. به تعداد آدم‌هایی که هیچ وقت دوستم نداشته‌ اند، دوستم داشته باش. برای رویاهایی که در کودکی‌هایم کنارشان قد می‌کشیدم، برای شوقی که در کلاس‌های ادبیات داشتم، برای احساسات زیادی که به زبان نمی‌آوردم و تنها بخشی‌ شان را می‌نوشتم و برای تمام شعرهای عاشقانه‌ جهان که حین خواندن شان تو را تصور می‌کردم دوستم داشته باش. مهم نیست که اکنون چند کیلومتر از من دوری و از آخرین باری که دیدمت یک سال و چند ماه گذشته است. برای من مهم این است که بدانم هنوز دوستم داری. که بدانم هنوز شب‌ها قبل از خواب به من فکر می‌کنی و هر روز صبح اولین چیزی که فکرت را پر می‌کند من باشم. برای من مهم این است که بدانم تا همیشه قرار است توسط تو دوست داشته شوم. آخر نمی‌دانی که این روزها چگونه می‌گذرند، نمی‌دانی که در طول روز چند بار کم می‌آورم و به تسلیم شدن نزدیک می‌شوم. تو که از لبخند‌های مصنوعی ام خبر نداری و چشم‌های غمگینم را خیلی وقت است ندیده‌ای. نمی‌دانم در آسمان شهر تو این روزها چه می‌گذرد اما اگر ابرهای سیاه آسمان را دیدی کمی بیشتر دوستشان داشته باش. آن ابرهای سیاه با تو غریبه نیستند. آنها از چشمانم پر کشیده اند و این همه راه آمده‌اند تا خبری از من برایت بیاورند. تو را به خدا کمی بیشتر دوستشان داشته باش.

#الف_نون