عادت!

ما که آدم‌های تنها‌ی این سیاره بودیم عادت کردن را خوب یاد گرفته بودیم. از همان کودکی به تمام نبودن‌ها عادت کردیم. به ندیدن مادر در نیمی از روز عادت کردیم. به نداشتن پدر در سال‌های جنگ و خونریزی عادت کردیم. به از دست دادن عروسک‌های رنگی رنگی‌مان عادت کردیم. بزرگ شدیم و به تنهایی‌های یک نفره عادت کردیم. جوان که شدیم به گم کردن آرزوهایمان عادت کردیم. یک روز به خودمان آمدیم و دیدیم عاشق شده‌ایم. عاشقی بلد نبودیم و حتی به عشق نیز عادت کردیم. آنقدر در عادت‌هایمان غرق شده بودیم که همه چیز تکراری به نظر می‌رسید. کم کم موهای سفیدمان را در آینه دیدیم و تعجب نکردیم. چین و چروک‌های صورتمان را دیدیم و نگران نشدیم. لرزش دست‌هایمان را احساس کردیم اما کاری نکردیم. یک روز در یکی از عصرهای پاییز در خانه نشسته بودیم که زنگ در به صدا در آمد. مرگ پشت در منتظر ما بود. نترسیدیم و در را به روی‌اش باز کردیم چرا که ما سال‌ها به زنده بودن و زندگی نکردن عادت کرده بودیم و حالا منتظر مرحله‌ی بعدی‌ بودیم تا به آن عادت کنیم. می‌خواستیم ببینیم که چگونه می‌توان به زنده نبودن عادت کرد.

#الف_نون