این یادداشتِ بسیار کوتاه ،تنها نیمنگاهی به وضعیت کنونی دانشگاه و علم انسانی دارد و خواستار طرح سوالی دوباره از نهاد دانشگاه است. تفصیل آن از حوصله حقیر خارج است.
حالا که گرد مرگ بر پیکره علوم انسانی نشسته و دانشگاه به مانند جنین مردهای است و دیگر ساز وکار بروکراتیک هم اشباع گشته و نیازی به دانشگاه ندارد چه باید کرد؟ نسلی هستیم که دیگر اروپا مرده است و ما از نقطه آغاز تا پایان درگیر حفظیاتی هستیم که اجازه پرسش از بنیان آن ها را نداریم و نمی توانیم وارد منازعه شویم، منازعه ای که«ایسم ها» هر کدام در یک طرف میدان ایستاده بودند. ما حق نداریم در مورد این فکر کنیم که زاییده شدن علوم انسانی و بی جوهری عالم بی نسبت نخواهند بود. ما پس از تمام این وقایع به وادی علوم انسانی قدم گذاشته ایم، در این دوره، نه اینکه کسی جرات سخن گفتن در مورد آن را نداشته باشد بلکه پاسخی برایش نیست و تصمیم بر این شده است که حالا آن را به کناری بگذارید و تاویل علم هم جایز نخواهد بود. علم انسانی هنگامی که حکم به سوژگی انسان داد سمت و سویی برگزیده است که حکم به پریشانی عالم می دهد و آن را نیرویی کور می یابد که باید دوباره شناخت . در حساس ترین نقطه شناخت انسان ایستاده است و آنچه از مفاهمه او گذر کند وجود خواهد داشت. هر آنچه که نتواند در نظام شناختی انسان که به جهان معنا می بخشد جای گیرد با عدم تفاوتی نخواهدداشت و الهیات «شناخت» علم انسانی است. آیا ما حق آنکه بپرسیم پس از یک قرن چنین علمی چه جایگاهی در وضعیت ایران پیدا کرده است را داریم یا نه؟ دانشگاه علوم انسانی دقیقا در نقطه تولید نیرویی که هیچ نسبتی با ما ندارد ایستاده است پس شاید دور از ذهن نیست که پرداختن به این علمِ بدون ماهیت« شغل» قلمداد گردد (شغل به معنای عدم ارتباط با زندگی) و یا عبور از آن کلید بخورد. بنده در این چند سال تنفس در فضای دانشگاه علامه این را به وضوح دیدهام. می آیند و می روند بدون اینکه لختی صبر کنند و دوباره از خود بپرسند که این وضعیت چه معنایی دارد؟ آیا به راستی جهان امروزی بی معناست و ما هم در این ورطه هولناک گم خواهیم شد؟
سخن آخر که بیشتر به گلایه می ماند :ما در دوره ای هستیم که دیگر کسی امکان رقم خوردن تقدیر از مجرای اراده علم انسانی را متصور نیست، میدان ما حالا همین مسائل جهانی شدن و کنش های عمومی و نظریه های ارتباطات شده است . ما تنزل یافته ایم. دیگر دانشگاه تقدسی ندارد چرا که علمی در میان نیست و رابطهای بین موضوع و محمول وجود ندارد.
چه باید کرد؟ من هم هنوز در حیرانی ام