مسئول آموزشگاه امروز باهام تماس گرفت و گفت : اگه میشه امروز بیا آموزشگاه در مورد مسئله ای صحبت کنیم موافقت کردم و ساعت چار بعد از ظهر به سمت آموزشگاه رفتم . هوا گرم بود ولی آزار دهنده نبود . به اونجا که رسیدم با منشی در مورد گل ها صحبت کردیم و بعد به سمت استعدادها کشیده شد به اون گفتم که در مدیریت آدم توانمندیه و میتونه برای ارشد یک رشته ی مدیریتی خوب انتخاب کنه ، نمیدونم این موضوع چطوری به ذهنم خطور کرد . فکر کنم منشاش به ماژیک ها برمیگشت هر وقت برای آموزش ، ماژیک میخواستم میگفت ؛ خانوم یعقوبی یک مشکی و قرمز ، جلسه قبل تحویل گرفتید و تحویل ندادید . این که با استدلال به همین جمله در کسی ، توان مدیریت ببینی کمی عجیب به نظر میرسه حین صحبت ها به قفسه ی کتاب ها نگاهی انداختم و متوجه شدم که تعداد زیادی از منابع آزمون تیرماهم توی قفسه ها جا خوش کردن و خاک می خورن توی ذهنم اونارو برمیداشتم و ورق میزدم که متوجه شدم رسم ادب و به جا نیاوردم و منشی داره باهام صحبت میکنه به خودم اومدم و بدون اینکه یادم بیاد در مورد چه چیزی صحبت می کردیم حرف هاشو تایید کردم که صدای مردونه ای در سالن پیچید . مسئول آموزشگاه بود وارد شد و از دیر اومدنش عذرخواهی کرد کنار میز دورهمی رفتم و منتظر شدم تا بیاد . وقتی نشست در مورد آموزش زبان کردی بحث کرد و گفت ؛ اگه میشه در حوزه ی آموزش زبان کردی به صورت مجازی بهمون کمک کن و فعالیت صفحه ی مجازی و به عهده بگیر . منم گفتم ؛ کار فرهنگی خوبیه و موافقت کردم . در راه برگشت یادم اومد که دیشب خواب بدی دیدم فریاد زده بودم و فیلیپ طبق معمول از خواب بیدارم کرده بود ولی یادم نمیومد که چه خوابی دیدم فقط چهره ی پریشان خواهر بزرگم و یادم اومد . فیلیپ به خواب های آشفته من عادت کرده و با بیدار کردنم به اون ها پایان میده و من از این بابت همیشه قلبن ازون ممنون میشم . به خونه که رسیدم خودم و لباس هامو شستم و بعد نشستم و تلگرامم و چک کردم که حس کردم چشمام سنگین شده از دوتا بالشتی که پشتم بود ، یکیشون و با چشم خوابالو برداشتم و توی حوله م خوابم برد
با حس درد شکم از خواب بیدار شدم ، حس بیداری آمیخته با حس پوچی . شبیه همون احساسی بود که وقتی شبانه روزی بودم و مدرسه تعطیل بود و شبانه روزی ، خلوت ، داشتم . حس عمیق تنهایی و سکوت وحشتناک زمان . یادم میاد هر وقت این حس میومد ، میرفتم جلوی پنجره ی اتاق و به ستاره بزرگ نگاه می کردم و فکر میکردم که اون هم چشم داره و من و میبینه . پنجره ش شبیه پنجره های زندان بود میله های آهنی بزرگی داشت چیزی که مسئله م شده بود این بود که " الان توی زیرزمینی هستم که آسمون رو هم نمیتونم ببینم خونه م دقیقا روبروی همون مکان شبانه روزیه با دو متر عمیق‌تر زیر زمین ، وسط شهر ، پنجره ها روی پیاده رو و آلودگی صوتی ماشینی و آدم ها ." آدم ها وقتی از پیاده رو رد میشن حرف هاشون رو میشنوم
گاهی فحش های رکیک ، گاهی آواز میخونن گاهی بچه های مدرسه ای دسته جمعی رد میشن و در مورد امتحانا شون میگن گاهی نوجوان ها از شکست عشقی شون تعریف میکنند گاهی تف میندازن صدای جروبحث زوج ها صدای آه و ناله ی مریض هایی که جلوی مطب دکتر دلفانی صف بستن صدای شکایت کردن از گرونی ها صدای خالی کردن سطل بزرگ آشغال شهر . یاد واژه ی پیشرفت افتادم از وقتی که مدرسه رفتم همیشه با خودم فکر میکردم که همراه با بزرگ شدن ، اسم آدم ها هم عوض میشه یعنی همون طور که از کلاس اول به کلاس دوم میری وافتخار می کنی که یک قدم‌جلوتر رفتی ، اسمت هم پیشرفت میکنه و اسم فاخر تری روت میزارن یادم اومد که من با پیشرفت و جلو آمدن هیچ تغییری نکردم ینی نه تنها اسمم عوض نشد حسم هم عوض نشد و تازه ستاره مو هم از دست دادم و دو متر از زمین هم پایین تر . پس چطوری می تونم به بچه ها پیشرفت و آموزش بدم ؟؟ " اگه به اونها بگم که با پیشرفت تنها ستاره شون رو هم از دست میدن و چند متر هم پایین تر میرن اونا دیگه آموزشگاه نمیان و با نیومدنشون عمق زیرزمینی من هم بیشتر میشه "
این و به دوستم پیام گفتم و اون در جواب گفت ؛《 مثل بقیه که نگفتن 》
من: 《 اگه بگم چی میشه 》
پیام: 《 نمیدونم 》
من : 《 باید به اونا دروغ بگم تا بتونم خونه مو عوض کنم و بیام بالاتر اگرنه نمیتونم ستاره مو دوباره ببینم 》
پیام :《 مثل معلمای خودت 》
من :《 چرا من باید تاوانشو بدم 'تاریکی زیرزمینیِ حقیقت و نمیخوام 》
پیام : 《 خب آره اون قشنگ نیست 》
....
