روز معلم

به نام معلم

از معلم تا........ معلم

هرسال با فرا رسیدن ۱۲ اردیبهشت و روز معلم، عینیتی به نام معلم در ذهن من نقش میبندد که ناخوداگاه همه ی معلم های دوران تحصیلیم در ذهنم یادآوری میشوند.

در این سالها، بارها، قلم به دست گرفتم تا جوهری از ان را برای محرک سازنده ی اصلیش بنویسم اما دریغا، هربار که قلم به دست گرفتم دستانم لرزید و زبان اندیشه ام به سکوت تلخ زبان کودکی ام گرایید.

آنجا که سکوت تنها پناهگاهم شد تا مرا از چنگال سرزنش های بی امان توده ها در امان نگاه دارد

دوران ابتدایی ام همان دوران طلایی که برای اولین بار قلم به دستت میدهند تا بیاموزی و نوشتن آغاز کنی با معلمی دلسوز و مشفق شروع شد که تا چندسال پیاپی اگاهی و خردم را روشن ساخت و من هر سال نسبت به سال قبل شمع دانشم فربه تر و درخشنده تر میشد.

بعد از آن سالهای درخشان با آمدن معلمی در سال پنجم ابتدایی اموخته هایم رو به افول نهاد و معلم در مقام افروزنده ی چراغ علم، جایش را به بولهوسی داد که در تاریکی مطلق با دستان خونینش، نخ و سوزنی به دست گرفت و زبان اندیشه ام را به کام کودکی ام دوخت.

هیس...دخترها فریاد نمیزنند...!!

امروز این سکوت را به نام ان معلمی میشکنم که با مشعلی از خرد و اندیشه پیامبر گونه در من افروخت که طغیان گر و شورش افرین باشم.

او معلمی بود و هست که ابدیت و ازلیت علم و آگاهی رادر سکان ذهن و اندیشه ام روشن ساخت، که هیچکس را یارای خاموشی آن نیست.

آن زمان که چشمانم به تاریکی مطلق عادت کرده بود او دستانم را گرفت و آهسته آهسته چشمانم را با روشنایی آشنا کرد، به حدی به تاریکی مطلق عادت کرده بودم که میزان کم نور برایم بسیار دردناک بود و او صبورانه کنارم ایستاد تا دیدگانم باز شود، کنار او چشمانم به دنیا باز شد و توانستم برای اولین بار جهان پر رمز و راز را ببینم.

جهانی پر از پرسش و چرا؟ یادم می اید اولین پاسخ چرا و پرسش بنیادینم را از وی خواستم که اینجا کجاست و چرا هستیم؟

او سکوت کرد و انگشتانش را به سمتی نشانه رفت که سیرش راهی به من نشان میداد که به کتابخانه اش ختم میشد.

و مشعلی از خرد و اندیشه اش را به دستانم داد تا راه ها را برایم هموار کند...

بی گمان راهت را ادامه خواهم داد و مشعل ها از اندیشه و خردت برخواهم افروخت.

تقدیم به معلم و استاد گرامی ام

دکتر محمد یعقوبی

*نیشتمان یعقوبی