ویرگول
ورودثبت نام
زهرا فعال فرد
زهرا فعال فردیک دهه شصتی جزغاله!!! با کلی علاقه و استعداد و دلخوشی های کوچک مختلف، که بعد از سالها انتظار توانست اولین رمانش را چاپ کند..
زهرا فعال فرد
زهرا فعال فرد
خواندن ۸ دقیقه·۴ ماه پیش

نوستالژی بازیها

یک روز، اتفاقی در اینستاگرام به صفحه‌ای رسیدم که صاحبش داشت کنترا بازی می‌کرد. محو صفحه شدم؛ صدای شلیک‌ها، موسیقی بی نظیر بازی و آن دو سرباز مسلح که بی‌وقفه به سمت دشمن می‌دویدند. خاطرات بچگی یکی یکی در ذهنم زنده می شدند و همان‌طور که نگاه می‌کردم، ناگهان فکری از سرم گذشت:

اگر من هم یکی از همان جنگجوهای کنترا بودم، چه می‌شد؟

بعد با خودم گفتم: نه... بهتر از اون! اگر نفر دوم هم داداشم باشه چی میشه؟ اون یه گیمر حرفه ایه!

در همین فکرها بودم که ناگهان خودم را وسط بازی دیدم؛ تفنگ به دست، پشت سر داداشم، وسط یک میدان پر از دشمن.

داداشم فریاد می‌زد:
«زهرا! دراز بکش، تیر نخوری!»

من هراسان این طرف و آن طرف را نگاه می‌کردم:
«کجاست؟ کجاست؟!»

داداشم به بالای صفحه اشاره می‌کرد:
«اون بالاست! بزنش!»

تق‌تق‌تق‌تق!

و ما شلیک می‌کردیم...

البته این کنترا با کنتراهای معمولی فرق داشت. اینجا دیگر خبری از سه تا جون نبود؛ جون‌هایمان بی‌نهایت بود.

تازه، وسط بازی می‌توانستیم یار جمع کنیم. یک‌دفعه پسرعمه‌ها و پسر‌دایی‌هایمان هم از راه می‌رسیدند.

پسرداییم داد می‌زد:
«من از بالا رو می‌زنم!»

دوست داداشم داد زد:
«من حواسم به پشت سرتونه!»

داداشم:
«زهرااا! دراز بکش!»

من:
«باشه، ولی اون تانکه رو کی می‌زنه؟!»

یکی از پسرعمه‌ها فوراً دستش را بالا برد:
«من! من! من!»

موسیقی کنترا در پس‌زمینه می‌کوبید و صدای تق‌تق‌تق‌تق شلیک‌ها با انفجارهای «بوم!» قاطی می‌شد. ما هم، چون جون‌هایمان بی‌نهایت بود، با خیال راحت مستقیم می‌رفتیم سراغ باس آخر.

تا اینکه یک‌دفعه سوت داور بلند شد:

«کارت قرمز! بیرون!»

من با تعجب برگشتم:
«چی؟! من؟!»

داور با خونسردی گفت:
«خانم، شما سه خطا کردید.»

اعتراض کردم:
«ولی من که تمام تلاشمو کردم!»

داوراخمی کرد و سوت زد»
«بحث نکن. برو بیرون.»

و درست همان لحظه، صدای داداشم از آن طرف میدان بلند می‌شد:

«زهراااا! حداقل پنج دقیقه دووم بیار!»

اما ماجرا همان‌جا تمام نشد.

بعد از آن کارت قرمز مسخره، از دنیای کنترا بیرونم انداختند و خودم را در راهرویی عجیب پیدا کردم؛ راهرویی پر از درهای رنگارنگ.

روی هر در اسم یک بازی نوشته شده بود:

Contra
Super Mario
Streets of Rage
...

با خودم گفتم: «خب... فقط کافیه از این راهرو رد بشم و برگردم.»

اما هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودم که پایم به نوشته‌ی SUPER MARIO گیر کرد.

«پوووف!»

ناگهان پرت شدم وسط یک مرحله!

ماریو داشت می‌دوید، قارچ‌ها راه می‌رفتند و لاک‌پشت‌ها هم این طرف و آن طرف می‌رفتند.

ماریو با تعجب نگاهم کرد:«؟!»

گفتم:
«من اشتباهی اومدم اینجا! من بازیکن کنترا بودم!»

البته خیلی زود یادم رفت که قرار بود برگردم.

کنار ماریو راه افتادم و با کنجکاوی به قارچ‌ها نگاه کردم:
«خب حالا این قارچه رو بخورم چی می‌شه؟»

ماریو احتمالاً خودش هم نمی‌دانست چرا یک بازیکن کنترا سر از دنیای او درآورده.

چند دقیقه بعد، از روی کنجکاوی پریدم داخل یک لوله.

«پلوپ!»

صفحه تاریک شد.

وقتی دوباره بیرون آمدم، دیدم هوا کاملاً تاریک شده. ماه بالای سرم بود و همه‌جا ساکت.

فقط موسیقی بازی در پس‌زمینه شنیده می‌شد.

به آسمان نگاه کردم و گفتم:
«ای بابا! من فقط اومده بودم یه لوله برم داخل، چرا شب شد؟!»

همان لحظه صدای آشنایی از جایی دور آمد:

«زهراااا! کجایی؟!»

داداشم بود.

هنوز در کنترا گیر کرده بود.

«ما هنوز باس آخر رو نزدیم!»

خواستم جوابش را بدهم:
«الان میام!»

اما درست همان لحظه، پایم روی یک سکو لغزید.

«وااااای!»

از یک بلندی پرت شدم پایین.

صفحه یک‌دفعه سیاه شد.

GAME OVER

چشم‌هایم را باز کردم...

و این بار دیگر خبری از قارچ و لاک‌پشت نبود.

وسط یک خیابان شلوغ ایستاده بودم.

آدم‌ها می‌دویدند، دشمن‌ها از هر طرف حمله می‌کردند و صدای مشت و لگد و موسیقی تند بازی در فضا پیچیده بود.

با وحشت اطرافم را نگاه کردم.

«نه... نه...»

روی تابلویی که بالای خیابان بود، اسم بازی را دیدم:

STREETS OF RAGE

با خودم گفتم:

«خدا به دادم برسه... من از کنترا فرار کردم، افتادم وسط شورش در شهر!»

هنوز از شوک افتادن وسط «شورش در شهر» بیرون نیامده بودم که فهمیدم خودم هم یکی از دخترهای بازی شده‌ام.

همکارم با عجله داد می‌زد:
«بجنب! کجا رو نگاه می‌کنی؟ پشت سرتو بپا! مشت بزن!»

من هم هرچه بلد بودم، مشت و لگد می‌زدم.

البته خیلی چیز زیادی بلد نبودم.

چند بار کتک خوردم، روی زمین افتادم و دوباره بلند شدم؛ تا اینکه بالاخره یک ضربه‌ی محکم دیگر نصیبم شد و...

پوووف!

این بار افتادم وسط بازی خرگوشه.

خب، حداقل اینجا دیگر کسی قرار نبود کتکم بزند.

مرحله‌های اول را با خیال راحت پشت سر گذاشتم. هویج می‌خوردم، جلو می‌رفتم و با خودم فکر می‌کردم:

«بالاخره یک بازی پیدا کردم که از پسش برمیام!»

اما هنوز این جمله تمام نشده بود که به غول مرحله‌ی هفت رسیدم؛ همان زن بدجنس.

یک ضربه زد توی سرم.

پوووف!

و من دوباره از یک بازی پرت شدم به بازی دیگر.

این بار وسط لاک‌پشت‌های نینجا بودم.

یک اسلحه دادند دستم.

یکی گفت:
«بگیر! بجنگ!»

گفتم:
«من؟!»

هنوز اسلحه را درست نگرفته بودم که دشمن‌ها ریختند سرم.

من که اصولاً با جنگیدن رابطه‌ی خوبی نداشتم، چند ثانیه بیشتر دوام نیاوردم.

گیم‌اور.

پرت شدم وسط بازی شرک.

یک‌دفعه دیدم روی پشت خر شرک نشسته‌ام.

خر با تعجب برگشت:
«اوه! تو کی هستی؟ چرا پشت من نشستی؟!»

گفتم:
«خودمم نمی‌دونم! من فقط داشتم از یه بازی می‌رفتم یه بازی دیگه!»

اما قبل از اینکه بتوانم توضیح بیشتری بدهم، وسط جنگل یک سنگ بزرگ معلق از بالا افتاد و محکم خورد توی سرم.

پوووف!

این بار مورتال کامبت.

هنوز نفهمیده بودم کجا هستم که یک مشت محکم خوردم و نقش زمین شدم.

چشم‌هایم را باز کردم و دیدم در خانه‌ی همسایه‌ی جهنمی هستم.

وودی با عجله گفت:
«بجنب! صابون رو پرت کن کف حمام! باید زود در بریم!»

وودی فرار کرد.

من ماندم و همسایه.

همسایه هم، که انگار تمام این مدت منتظر من بود، افتاد دنبالم.

چند ثانیه بعد با یک مشت محکم پرت شدم بیرون.

GAME OVER

اما این بار که چشم باز کردم، دیدم...

کچل شده‌ام!

به خودم نگاه کردم:
«وای! من چرا کچل شدم؟!»

من بونک بودم!

این یکی را دیگر تصمیم گرفتم تا آخر بروم.

و واقعاً رفتم.

مرحله به مرحله جلو رفتم و بالاخره بازی را تمام کردم. همین که خواستم آن دختر را بغل کنم، ناگهان صدای وحشتناکی بلند شد.

زامبی‌ها!

با خودم گفتم:
«خب، این یکی رو دیگه بلدم. باید گل و گیاه بکارم و جلوی زامبی‌ها رو بگیرم.»

شروع کردم به کاشتن.

مرحله‌ها را یکی‌یکی رد کردم و حتی خودم را به پشت‌بام رساندم.

اما درست همان‌جا غول زامبی‌ها از راه رسید.

همه‌چیز را له کرد.

من هم از پشت‌بام پرت شدم پایین.

«نهههههه!»

پوووف!

این بار یک پیغام عجیب جلوی چشمم ظاهر شد؛ انگار پیغامی از خلیفه‌ بود.

خواستم مرحله را رد کنم، اما اصلاً نمی‌فهمیدم باید چه کار کنم.

همان موقع هری پاتر با چوب جادویی‌اش جلوی من ظاهر شد.

با تعجب گفت:
«تو دیگه کی هستی؟ توی مدرسه‌ی ما که نبودی!»

خواستم جوابش را بدهم که چوبش را تکان داد.

«پوف!»

و من تبدیل شدم به یک سیب‌زمینی.

به خودم نگاه کردم.

«چی شد؟!»

یکی گفت:
«باید بری حموم!»

هنوز نمی‌دانستم چرا یک سیب‌زمینی باید حمام برود که دوباره...

پوووف!

پرت شدم وسط سوپر کنترا.

پسردایی‌ام آنجا بود. تا چشمش به من افتاد، با تعجب گفت:
«یعنی این سیب‌زمینی می‌خواد کمکم کنه با دشمن بجنگم؟!»

خواستم بگویم «نه، من خودمم نمی‌دونم اینجا چیکار می‌کنم!» که یک گلوله خورد بهم.

قل خوردم و قل خوردم و قل خوردم...

تا اینکه افتادم وسط حلقه‌های سونیک.

«این دیگه کجاست؟!»

هنوز نفهمیده بودم چه خبر است که با یک مانع برخورد کردم.

پوووف!

این بار سر از بازی گربه‌ملوس درآوردم.

فیلیکس با تعجب نگاهم کرد:
«عه! تو کی هستی؟ دوستی یا دشمن؟»

گفتم:
«دوستم! فکر کنم...»

فیلیکس گفت:
«پس پاشو بریم به جنگ دانشمند دیوانه!»

و من، بدون اینکه حتی بدانم چرا، دوباره همراهش راه افتادم.

تا اینکه رسیدیم به غول آخر.

دانشمند دیوانه آماده‌ی حمله بود.

اما ناگهان اتفاق عجیبی افتاد.

از هیچ‌جا صدای موسیقی آمد.

اول موسیقی کنترا.

بعد سوپر ماریو.

بعد شورش در شهر.

بعد سونیک.

بعد بونک.

بعد مورتال کامبت...

تمام موسیقی بازی‌هایی که در طول این سفر عجیب دیده بودم، هم‌زمان در فضا پخش می‌شدند.

دانشمند دیوانه دستش را روی گوش‌هایش گذاشت.

«آآآآآ! این صداها از کجا میان؟!»

گیج شده بود و دنبال منبع صدا می‌گشت.

فیلیکس به من نگاه کرد.

من هم به فیلیکس نگاه کردم.

هر دو فهمیدیم که این تنها فرصت ماست.

حمله کردیم.

دانشمند دیوانه شکست خورد!

بالاخره انتظار داشتم موسیقی پایان بازی پخش شود و همه‌چیز تمام شود.

اما ناگهان خودم را وسط جمعیت بزرگی دیدم.

تمام قهرمانان بازی‌ها آنجا بودند.

ماریو، کنترا، سونیک، لاک‌پشت‌های نینجا، شرک، بونک، فیلیکس و بقیه.

همه دست می‌زدند.

یک نفر جلو آمد و مدالی را دور گردنم انداخت.

بلندگو روشن شد.

«مدال افتخار کم‌استعدادترین گیمر جهان، به زهرا تعلق می‌گیره!

کسی که در طی سالها بازی، تنها تونسته یه بازی رو به پایان برسونه! تشویقش کنید!»

صدای تشویق بلند شد.

من به مدال روی سینه‌ام نگاه کردم.

بعد با غرور گفتم:

«خب... مهم اینه که بالاخره یکی رو بردم!»

وسط آن واویلا، ناگهان یک ماشین جنگی از راه رسید.

درِ آن باز شد و بدون اینکه بفهمم چه خبر است، من را کشید داخل و با سرعت دور شد.

از ترس داشتم سکته می‌کردم که ناگهان تانک‌ها و هلیکوپترها شروع کردند به شلیک.

«این دیگه کجای ماجراست؟!»

ماشین به یک پل رسید. یک انفجار مهیب رخ داد و من از ماشین به بیرون پرت شدم.

در هوا معلق بودم که ناگهان کسی دستم را گرفت.

استرینگ فلوهاک بود!

قبل از اینکه فرصت کنم حتی بپرسم «شما دیگه کی هستید؟»، من را سوار Airwolf کرد.

هلیکوپتر با سرعت اوج گرفت.

موسیقی حماسی در آسمان پخش می‌شد و چند نبرد هوایی نفس‌گیر را پشت سر گذاشتیم تا بالاخره در یک غار مخفی فرود آمدیم.

مردی با کت‌وشلوار سفید جلو آمد.

رییس استرینگ بود؛ آرکنجل!

با لبخند گفت:
«به تیم ما خوش اومدی، زهرا!»

من فقط نگاهش کردم.

«من؟!»

بعد با استرینگ به شرکت سانتینی رفتیم تا برایم توضیح بدهند قرار است چه کار کنم.

اما هنوز وارد ساختمان نشده بودیم که سربازهای اس‌اس از هر طرف پیدایشان شد و ما را محاصره کردند.

از ترس خودم را به ستون جلوی ساختمان چسباندم.

همان لحظه صدایی از دور آمد:

«نه! بهش شلیک نکنین! این دوست منه!»

نیکی بود. شخصیت داستانم.

چند دقیقه بعد، من و نیکی داخل یک ماشین نظامی نشسته بودیم. یک سرباز پشت فرمان بود و یک سروان هم روی صندلی جلو نشسته بود.

سروان برگشت و پرسید:
«خب دختر، تو کی هستی که نیکی تأییدت کرده؟»

با تعجب به نیکی نگاه کردم.

با لکنت گفتم:
«من... هیچ‌کس نیستم.»

نیکی خندید.

«هیچ‌کس؟»

گفتم:
«یعنی... اول سرباز بودم، بعد سیب‌زمینی شدم.»

نیکی با تعجب نگاهم کرد:
«سرباز و سیب‌زمینی چیه؟ چی داری می‌گی؟!»

درمانده به بیرون خیره شدم.

«نمی‌دونم به خدا... نمی‌دونم. اگه اون زن دیوانه نزده بود توی سرم، من نه سوار خر شرک می‌شدم، نه کچل، نه سیب‌زمینی!»

هنوز جمله‌ام تمام نشده بود که صدای شلیک از بیرون بلند شد.

همه از جا پریدند.

ماشین محاصره شده بود.

داداشم و بقیه فامیل بودند!

انگار از کنترا و شورش در شهر خودشان را به اینجا رسانده بودند.

داداشم فریاد زد:
«زهرااا! بالاخره پیدات کردیم!»

من خواستم جواب بدهم، اما دیگر چیزی نفهمیدم.

از شدت خستگی و شوک، چشم‌هایم بسته شد.

وقتی چشم‌هایم را باز کردم، همه‌چیز ساکت بود.

نه تانکی بود.

نه هلیکوپتری.

نه زامبی.

نه ماریو.

نه هری پاتر.

و نه حتی یک سیب‌زمینی.

جلوی کامپیوترم نشسته بودم.

به صفحه‌ی مانیتور نگاه کردم.

شبیه‌ساز سگا هنوز باز بود.

چند لحظه مات و مبهوت به صفحه خیره ماندم.

بعد آرام گفتم:

«یعنی... همه‌ش خواب بود؟»

به موبایلم نگاه کردم که هنوز اهنگ کنترا داشت پخش میشد..

و زیر لب گفتم:

«ولی انصافاً... چه خوابی بود!»

هری پاترموسیقی
۱
۰
زهرا فعال فرد
زهرا فعال فرد
یک دهه شصتی جزغاله!!! با کلی علاقه و استعداد و دلخوشی های کوچک مختلف، که بعد از سالها انتظار توانست اولین رمانش را چاپ کند..
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید