
دوباره برگشتم که بنویسم. اما این دفعه دل نوشته نیست، غرغر پیرزن درونم است که دوست دارد کمی غر بزند و ناله کند تا سبک شود، اما کسی درک اش نمیکند. یکی نیست بگوید خب! خودتان در پیری چه میکنید؟ درددل نمیکنید؟ موقع انجام کارهایتان غرغر نمیکنید؟ بابا دست مریزاد! عجب پیر باحالی هستید شما! دوستی میگفت گله و شکایت مثل بوم رنگ است، و کائنات آنها را با همان شدت به خودت بر میگرداند! گفتم ای بابا... این کائنات هم با ما پدرکشتگی داردها! اگر حرف نزنیم چه کنیم؟ غمباد بگیریم و از جایی دیگر و به شکلی دیگر بزند بیرون؟ خندید و گفت: اولا که کائنات فقط انعکاس اعمال و رفتار و گفتارت را به خودت برمیگرداند و مدلش همین هست و دشمنی با کسی ندارد. دوما چه کسی گفته حرفها و غصه ها را بریزی در خودت که بترکد و اضافاتش مثل کیسه زباله پاره، بزند بیرون؟ به جایش بیا مثبت فکر کن. و افکار منفی و هرچیز منفی را از خودت دور کن. روزی چند بار چشمهایت را ببند و با سرچشمه هستی ارتباط بگیر تا حالت خوب شود. بعد از مدتی معجزه اش را در زندگی ات خواهی دید. گفتم اما اخه وقتی درد و غم زیاد است و تمامی ندارد چطور اخه بنشینم مثبت فکر کنم؟ گفت اشکال کار اکثر ادمها همین است. انرژی های منفی انقدر قوی شده اند و مغزها را پر کرده اند که هیچ روزنه امیدی دیده نمیشود. یه عمر غر زدی ناله کردی اشک ریختی بیا یه مدت کاری که من میگم بکن. خرجی که ندارد. چیزی هم از دست نمیدهی. ها؟ گفتم اخه وقت ندارم. گفت بهانه نیاور. چطور وقت داری توی اینستاگرام بچرخی وقتت را تلف کنی؟ به جایش روزی چند بار سر ساعاتی مشخص فقط برای چند دقیقه گوشه ای ارام بنشین و با سرچشمه حیات کیهانی ارتباط بگیر. اگر اثرات مثبتش را به مرور زمان ندیدی، همان راه قبلی خودت را برو. .. از روزی که این حرفها را شنیدم خیلی فکر کردم چند بار هم انجامش دادم و وجودم از گرمایی عجیب پر شد! اما باز اهمال کاری و تنبلی آمد سراغم و زمانهای تعیین شده را فراموش کردم... میدانم دارم بهانه می اورم، میدانم دارم کوتاهی میکنم، اما... شما بگویید چکار کنم؟ به نظر شما حرف این دوست چقدر صحت دارد؟؟؟ آیا ما ادمها اسیر انرژی های منفی شده ایم؟