
سلام خاله فرانسوای نازنین. حالت چطوره؟ من زهرا هستم، یک دختر ایرانی که هیچ وقت از نزدیک ندیدمت. اما از بچگی عکسهاتو توی مجلات مد دیدم و از همون موقع عاشقت شدم. نه آن عشقی که بین زوج ها اتفاق می افتد، از آن جنس محبتی که دوست داشتم واقعا خاله ام بودی و کنارم بودی. خاله فرانسوا، من میدانم در بحبوحه جنگ جهانی به دنیا آمدی و زندگی سختی داشتی. اما با اراده و پر تلاش بودی و برای اهدافت جنگیدی. آن قدر تلاش کردی تا یک گیتاریست و خواننده موفق و محبوب شدی. هنوز وقتی عکسهایت را تماشا میکنم، بی نهایت لذت میبرم. استایل تو همان چیزی است که من می پسندم، وقار و سادگی و زیبایی. و انرژی مثبتی که از چشمهای سبز مهربانت، از توی عکس برایم میفرستی کافی است تا ندیده دوستت داشته باشم و به عنوان یک زن، به تو افتخار کنم. میدانم پدرت آن طور که باید کنارت نبود و حمایتت نکرد. میدانم نبود حمایت و محبت پدر، چقدر برای یک دختر سخت است. اما تو... فرشته نازنین و دوست داشتنی، محبتی که از پدرت دریافت نکردی را نثار تنها پسرت کردی و وجودش را از عشق مادرانه ات لبریز کردی. میدانم دل توماس برایت تنگ میشود. میدانم پسرت چقدر دوستت داشت. تو فقط مادرش نبودی، الگوی بی همتای عشق و موسیقی در زندگی اش بودی. فرانسوای عزیز، میدانم اواخر عمرت رنج بسیار کشیدی، اما اکنون اسوده بخواب چون از همه دردها و غمها رها شدی. برای روح بزرگت آرامش ارزو میکنم. تا ابد در قلب من می مانی خاله فرانسوا. خدا نگهدارت.