مدتهاست مغزم دیگر آن همه ایده و خلاقیت که قبلا داشت را ندارد. گاهی همانند گنجشک های زیر سقف اتاقم بال بال زنان و جیک جیک کنان تیک آف میکند گاهی هم مثل گربه حنایی ام، گوشه ای میخوابد. اما اغلب خسته است. انگار هر روز در باغچه بیل میزند و هسته اتم می شکافد. هرچه هم صحبت میکنم و میگویم اخر این چه زندگی است برای خودت و من ساخته ای؟ فایده ای ندارد. میگوید دست از سرم بردار. یک عمر به هر سازی که گفتی رقصیدم، الان میخواهم به حال خودم باشم. بعد از سالها غصه و استرس و کار مداوم که به خوردم دادی، هنوز هم انتظار داری همانند یک تراکتور تازه نفس برایت کار کنم؟ گفتم: اما اخر تو مغزی، فرمانده بدن هستی. اگر درست کار نکنی زندگی من نابود میشود.. پوزخندی زد و گفت: به من چه؟ مشکل خودت است. آن روزها که آن همه فشار را سر من میریختی، باید فکر این روزها را میکردی. من دیگر بازنشسته شده ام و هر موقع دلم بخواهد کار میکنم. الان هم میخواهم بخوابم. برو مزاحم نشو... آهی کشیدم و ساکت شدم. وقتی فرمانده وجودم بیرونم میکند، دیگر چه راه چاره ای دارم؟ مجبورم با ادا و اطوار و ناز کردنهایش بسازم. اما خدا را خوش نمی آید. در بیرون هرروز ناز گربه هایم را بکشم و بی محلی کنند و در درون هم التماس مغزم کنم برای یک کار کوچک، او هم جوابم کند. این هم شد زندگی؟