سالها پیش وقتی کودکی دبستانی بودم، در کیهان بچه ها داستان عجیبی خواندم که هنوز بعد از گذر سالها، در ذهنم مانده است. شاید جزییات دقیقش را به یاد نیاورم، اما کلیاتش هرگز از ذهنم پاک نمی شود.
می گویند سالها پیش در روستایی در یک منطقه کویری، پسر نوجوانی همراه خواهر کوچکش و والدین بیمارش زندگی می کرد. اما عمر پدر و مادرش به دنیا نبود و به فاصله کمی از هم، از دنیا رفتند. پسر قصه ما که احمد نام داشت هم مجبور شد قید درس و مکتب را بزند و کار کند تا خرج زندگی خودش و خواهرش را در بیاورد. یک شب در جستجوی آب، خیلی اتفاقی سر از آب انباری متروکه در می آورد و هرچند آنجا را ترسناک می یابد، کنجکاوی اش نمی گذارد وارد نشود. خلاصه فانوس به دست در دل اتاقک کاه گلی متروکه به پیش می رود تا به چاهی قدیمی می رسد. نگاهی به چرخ چاه و طناب فرسوده اش می کند و هرچند امیدی به پیدا کردن آب ندارد، ولی تصمیم خودش را می گیرد و سطل را داخل چاه می اندازد. سطل پایین و پایین تر می رود و ناگهان احمد متوجه سنگینی سطل می شود. با خودش فکر می کند: چرا صدای آب نیامد؟ اصلا مگر آب اینقدر سنگین است؟ بهتر است طناب را بالا بکشم تا بفهمم.
احمد با زحمت بسیار سطل را بالا می کشد و ناگهان دختر کوچک و زیبای نیمه برهنه ای را داخل سطل می بیند و وحشت می کند؛ چون دخترک به جای پا، دم داشت آن هم دمی شبیه دم ماهی ها! احمد حیرتزده به دخترک نگاه می کند و نمی داند چه باید بکند. فرار کند؟ یا سطل را به چاه برگرداند. ناگهان دخترک به حرف می اید: از من نترس! من هیولا نیستم! من پری دریایی هستم. احمد با تعجب می گوید:چی؟!! پری دریایی؟!!
پری لبخند تلخی می زند و می گوید: بله پری دریایی. من مدتهاست در این چاه گرفتارم. اما حداقل این شانس را داشتم که انسانهای بد به اینجا نیامدند که من را پیدا کنند. دوستان من هم مثل من در قنات ها و چاههای دیگر گرفتار شده اند. می دانی چرا؟ احمد با تعجب می گوید: یعنی تو تنها نیستی؟ چرا گرفتار شده اند؟
پری با ناراحتی جواب می دهد:اینجا که تنها هستم. اما پری های دیگر در جاهای دیگر گیر افتاده اند. به خاطر خشکسالی آن دریای پر آب، خشک شد و ما هر کدام از طریق آبهای زیر زمینی به قناتی و چاهی پناه بردیم. اما دوباره خشکسالی شده و مردم دارند آب بیشتری از چاهها بیرون می کشند. اگر این کارشان ادامه پیدا کند، همه ما می میریم! احمد با ناراحتی گفت: اوه... چقدر بد... من از مرگ متنفرم... سیاهی مرگ پدر و مادرم را از من گرفت. آیا از دست من کاری بر می آید؟؟؟
پری با خوشحالی گفت: اوه! معلوم است تو پسر خوش قلبی هستی. بله ... تو می توانی به جامعه پری ها کمک کنی. هزار فرسخ دور از این روستا، دریای بزرگی وجود دارد. این را از اجدادم شنیده بودم. اگر تو بتوانی به آنجا بروی و مطمئن شوی که آن دریا هنوز وجود دارد، این خبر مسرت بخشی است. چون من می توانم داخل سطل آبی بنشینم و همراه تو به آنجا بیایم. آن وقت است که می توانم از قدرتم برای نجات سایر پری ها استفاده کنم!
احمد با خوشحالی گفت: این که خیلی خوب است... اما... من یک خواهر کوچک دارم، وقتی که من به این سفر دور بروم، چه کسی مراقب او خواهد بود؟ پری گفت: نگران خواهرت نباش. من برایش دعا میکنم. تو هم می توانی او را به یکی از اهالی مهربان روستا بسپاری و بگویی زود برمیگردی. فقط اینکه باید عجله کنی. چیزی به خشک شدن این چاه نمانده است.
احمد کمی فکر کرد بعد گفت: من امشب با خواهرم صحبت می کنم. یک پیرزن مهربان و تنها هم در روستا هست فردا قضیه را به او می گویم. البته به او می گویم که برای کاری باید به شهر بروم. من فرداشب حرکت می کنم! به تو قول میدهم پری. منتظرم باش...
شب بعد، احمد از خواهرش و پیرزن خداحافظی می کند و با بقچه ای و کوزه آبی در دست راه می افتد. روزها و روزها می رود تا بالاخره به آن دریا که پری گفته بود می رسد. اما... افسوس.... از دریای بیکران، فقط صحرایی بزرگ و بی آب و علف با زمینی ترک خورده باقی مانده بود!!! احمد درمانده و ناراحت و خسته روی سنگی می نشیند و آه می کشد: من به پری قول داده بودم... حالا با چه رویی برگردم؟؟؟ نه... من برنمیگردم... باید بگردم شاید دریای دیگری پیدا کنم...
احمد از جا بلند شد و در روستاهای اطراف پرس و جو کرد. همه دچار خشکسالی شده بودند و تا فرسنگ ها اثری از دریایی دیگر نبود. احمد ناامید و غمگین کنار دریای خشک شده برمی گردد و گوشه ای می نشیند و ناگهان بغضش می شکند و اشک می ریزد... روزها و ماهها و سالها می گذرد و از بس که گریه کرده بود، بینایی اش را از دست می دهد. اما روزی صدای عجیبی می شنود. صدای امواج آب! سالها اشک احمد، آن بیابان برهوت را دوباره به دریایی بیکران تبدیل کرده بود! احمد به یاد پری می افتد و زیر لب می گوید: من را ببخش پری دریایی... من نتوانستم به موقع به قولم عمل کنم... آخرین قطره های اشک از چشمهای بی فروغ احمد روی گونه هایش می افتد و او پا به دریای اشکش می گذارد و برای همیشه ناپدید می شود!!!
و این چنین است که مرد قصه ما دریا می شود...
گاهی که خیلی غمگین می شوم، به یاد احمد و دریای اشکش می افتم...