ویرگول
ورودثبت نام
زهرا فعال فرد
زهرا فعال فردیک دهه شصتی جزغاله!!! با کلی علاقه و استعداد و دلخوشی های کوچک مختلف، که بعد از سالها انتظار توانست اولین رمانش را چاپ کند..
زهرا فعال فرد
زهرا فعال فرد
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

زندایی خیالی من

یادم هست وقتی بچه بودم، سالی یک بار میرفتم بالای کمد و آلبوم های قدیمی مادرم را پایین می اوردم و با هیجان ورق میزدم، و هر بار انگار سوال جدیدی در ذهنم شکل میگرفت، مادرم را کنار خودم مینشاندم و سوال می پرسیدم: این کیه؟ اون عکسو کی گرفتین؟ فلانی جوون بود چقدر جذاب بود... چرا با اینا دیگه رفت و امد نداریم؟؟ بچه همسن من ندارن؟؟
و بیچاره مادرم هر دفعه با حوصله جواب میداد، انگار از یادآوری خاطرات تلخ و شیرین گذشته بدش نمی آمد.  یادم هست یک آلبوم سفید بزرگ بود که سمت راستش عکسهای عروسی پدر و مادرم و بعد عکسهای بچگی من و خواهرم به ترتیب قرار داشت و سمت چپش، عکسهای دوران مجردی مادرم. به خصوص عکس هایی که در تربیت معلم گرگان سال ۵۶ و ۵۷ قبل از انقلاب گرفته شده بود. دخترهایی جذاب با موهای بلند و لباس سربازی. خب اسمش به جای تربیت معلم، سپاه دانش بود.  مادرم از هر عکسی و دخترانی که کنارش بودند، یک خاطره جالب داشت. گاهی توی حیاط، گاهی توی غذاخوری، گاهی هم توی خوابگاه. اما بین آن همه آدم، فقط یک دختر بود که مادرم هر وقت نگاهش میکرد، چند دقیقه مکث میکرد و آه میکشید. دختری سفید رو و قدبلند با صورتی پر و چهره ای خندان و دوست داشتنی. استایلش از بقیه جذاب تر بود، هر چه می پوشید بهش میومد، اما توی یک عکس انگار ستاره بود. وسط ایستاده بود با جلیقه و شلوار مشکی راسته و پیراهنی سفید زیر جلیقه. موهای صاف و خرمایی اش تا سر شانه هایش بود و لبخندی به لب داشت. در دو طرفش، چهار نفر دیگر ایستاده بودند که یکی شان مادرم بود.
اسمش سوری بود. دختری اهل گرگان. مادرم میگفت سوری را همه دوست داشتند، بس که مهربان و خوش مشرب بود. مادرم میگفت آن موقع ها دنبال همسری مناسب برای دایی بزرگم بودند و مادرم سوری را به دایی ام معرفی کرد. دایی عکسهای سوری را دیده و تعریفش را از مادرم زیاد شنیده بود. بنابراین از مادرم خواست با سوری صحبت کند. مادرم در یک فرصت مناسب با سوری حرف زد، از دایی ام که مهندس بود تعریف کرد و عکس دایی را هم نشانش داد‌. سوری کمی فکر کرد بعد گفت: زهره جان، برادر شما واقعا خوش تیپ و دوست داشتنی به نظر میرسد، من مطمئنم که مثل خودت، انسان خوبی است، اما من نمیخواهم راه دور ازدواج کنم و از خانواده ام دور شوم...
مادرم خیلی ناراحت شد، چون سوری را واقعا دوست داشت. ولی مجبور شد در اولین فرصت جریان را به دایی ام بگوید. دایی هم سری تکان داد و گفت: خب..‌ دختره حق داره... مادرم انتظار داشت دایی بیشتر اصرار کند، اصلا بلند شود برود گرگان خودش با سوری حرف بزند، اما دایی هیچ کاری نکرد.
بعدا سوری زنداداش یکی دیگر از هم دوره ای هایشان که گرگانی بود شد.  و این اتفاق برای مادرم خیلی دردناک بود. سپاه دانش نیمه کاره رها شد چون انقلاب شد و همه چیز بهم ریخت. مادرم به شهر خودمان برگشت و دیگر سوری را ندید.
اما من مطمئنم اگر سوری برای مادرم تمام شده بود، سالها بعد، آن را برای من با حسرت تعریف نمیکرد و آه نمیکشید. چون دایی من بعدا با کسی ازدواج کرد که اصلا تفاهم نداشتند و ندارند و سالها زندگی پرتنشی را تجربه کرده اند. زندایی من بر خلاف سوری، اصلا اجتماعی نیست و بیش از ۳۰ سال است با کل فامیل رفت و آمد نکرده. چیزی که با اخلاق دایی ام که خوش مشرب و اجتماعی و اهل رفت و آمد با دوست و فامیل بود، جور نیست. من سالهاست رنج انزوا را در چهره دایی ام که الان خیلی پیر شده می بینم. هر چند مدتها بعد از ازدواج، زنش اجازه داد تنهایی با فامیل رفت و آمد کند، ولی من میدانم که دایی که محبوب دل کل فامیل بود، چقدر دوست داشت خانواده اش هم همراهش باشند.
برای همین است که دلیل آه کشیدن های مادرم را با هر بار دیدن عکسهای سوری، درک میکنم.
من نمیدانم سوری الان کجاست و چه میکند؟ خوشبخت است یا نه؟ از ازدواجش راضی است یا نه؟
کسی هم نمیداند که اگر سوری زندایی من میشد، الان دایی ام خوشحال بود یا نه؟ ولی حسرتی است که تا ابد در دل ما ماند.

تربیت معلمدوست داشتنی
۴
۱
زهرا فعال فرد
زهرا فعال فرد
یک دهه شصتی جزغاله!!! با کلی علاقه و استعداد و دلخوشی های کوچک مختلف، که بعد از سالها انتظار توانست اولین رمانش را چاپ کند..
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید