امروز نمیدانم از کجا شروع کنم و چگونه بنویسم که اسمش آه و ناله نباشد؟ افکارم به قدری مشوش است که نمیتوانم متمرکزشان کنم. این دختران کم سن و سال همکارم هم اینقدر سروصدا میکنند که نمیشود تمرکز کرد. اما چاره چیست؟ میدانم که حال دلم خوب نیست... خیلی وقت است که خوب نیست. از همه چیز و همه کس دلگیرم. از وضعیت فعلی کشور تا شهر خودمان تا رفتار صاحبکارانم، تا گیر دادنهای بیهوده مادر و پدرم. مگر نه این است که وقتی دلت از همه جا گرفته خانواده باید تسکین دردهایت باشند؟ پس چرا نیستند؟ چرا بیماری پدرم ما را به درجه ای از خستگی و بی حوصلگی رسانده که مرتب به هم پرخاش میکنیم و همدیگر را به کوتاهی در انجام کارها متهم میکنیم؟ چرا دیگر از هیچ چیز لذت نمیبریم؟ دلم برای خودمان میسوزد. بیشتر از آن برای مادرم که با وجود کمردرد و پادرد مجبور است مریض داری کند و بیش از یک حدی از ما کاری برنمی آید؟ دیگر حتی تحمل غرولندهای بیخود صاحبکارم را ندارم. استانه تحملم به صفر رسیده دلم میخواهد خودم را بردارم و به سرزمینی ناشناخته فرار کنم. بروم جایی که نه غم باشد نه درد نه بیماری نه بی عدالتی و ظلم جایی که همه باهم مهربان باشند. افسوس چنین جایی و چنین مدینه فاضله ای وجود ندارد... ولی فکرش را که میشود کرد. میشود بیشتر خوابید و بیشتر خیال پردازی کرد.. خدا به همه مان تحمل و صبر بدهد وگرنه دیگر نمیدانم چطور ادامه بدهم...