
از کفر من تا دین تو، راهی به جز تردید نیست
دلخوش به فانوسم نکن، اینجا مگر خورشید نیست
با حس ویرانی بیا، تا بشکند دیوار من
چیزی نگفتن بهتر است، تکرار تو دیوار من
این شبها میشینم بعد از سالها دوباره سریال مسافری از هند تماشا میکنم. سریالی که در زمان خودش داستان پرقدرتی داشت و بازی های باورپذیر بازیگرانش، هر هفته ما رو جلوی تلوزیون میخکوب میکرد. چقدر از دست رامین حرص میخوردیم، از حاضرجوابی های کتی خوشحال میشدیم، با فرزاد همدلی میکردیم و از رفتارهاش و کل کل هاش با بقیه میخندیدیم. چقدر زود گذشت... وقتی این سریال پخش میشد، من فقط ۲۰ ساله ام بود. دانشجوی ترم پنجم بودم و گاهی توی دانشگاه درباره این سریال با همکلاسی هام حرف میزدم. سال ۸۲، مثل الان موبایل پیشرفته و شبکه های اجتماعی نبود، ولی دنیا هنوز جای بهتری برای زندگی بود...