گاهی اوقات خاطراتت میشود یک ساک دستی کوچک که تمام خوشی ها و ناخوشی هایت در آن جا می گیرند
یک جفت پوتین مشکی که پاهایت را همراهی کرده است . وای که کجا ها با او نرفته ای . دیدار معشوق ، کنار چرخ دستی که لبوی های داغش به لبان سرخش بسیار می آمد .
یک دست لباس که رنگش آدم را به لجن زار دیوانه کننده کنار ویلای شمال میبرد .
موهایی که با تیغ سرد و بی روح انس پیدا کرده اند .
و قلبی که آنقدر عشق ورزید که در نهایت پینه بست و حالا انتظار می کشم که پیله ای از غم ، اندوه و بی وفایی قلب مرا رها کند تا پروانه ی قلبم پرواز کند و از این جسم بی روح دل بکند .
نمی دانم چقدر به وسایل ام زل زده بودم که در نهایت فقط توانستم آهی بلند بالا بکشم و دوباره دریچه ی صندوقچه ذهنم را ببندم .
شاید در گذشته تنها کار احمقانه ای که کردم این بود که به خاطر خیانت او شهر و دیارم را رها کنم تا از قلب منجمد شده اش دور شوم و دیگر سرما نخورم .
اما باز هم سرما میخورم و تنها دوایم گرفتن لیمو شیرین از دستان پینه بسته اش است ...
#سارا_نوشت??