
شعر یعنی نفس کشیدن با واژهها | دلنوشتهای از محمد احمدی اص
سلام به همهی اونایی که هنوز به واژهها دل میسپارن،
من محمد احمدی هستم.
یه عاشق واقعیِ شعر و شاعری.
نه از اون عاشقایی که فقط میخونن و میرن،
از اونایی که شعر رو زندگی میکنن،
که وقتی قلم دست میگیرن، انگار دارن حرف دل میلیونها آدمو روی کاغذ مینویسن.
از بچگی با شعر بزرگ شدم.
تو سکوت شبهای بیستاره،
تو هیاهوی دلتنگیها،
تو لحظههای سادهی زندگی،
شعر همیشه کنارم بوده؛ یه رفیق واقعی،
یه آغوش امن،
یه راه نجات.
شعر فقط واژه نیست
برای من، شعر یعنی دل.
یعنی آدم باشی، حس داشته باشی،
درد رو بفهمی، عشق رو بشناسی،
و بعد، اون حس رو با چند خط ساده به دنیا بگی.
شعر فقط قافیه و وزن نیست،
شعر یعنی صدای بیصدای آدمایی که نمیتونن فریاد بزنن.
دعوتی به دل سپردن
اگه تا حالا به شعر نزدیک نشدی،
یا فکر کردی شاعر بودن کار هر کسی نیست،
بذار یه چیزی رو از ته دل بگم:
تو هم میتونی شاعر باشی.
تو فقط کافیه دل بدی.
همین که یه جملهت از دل بیاد،
همین که شبها با یه بیت بغضت سبک بشه،
تو هم شاعری،
هرچند هنوز ننوشته باشی.
از همهتون میخوام—با تموم احساسم—
که به شعر یه فرصت بدین.
شاید تو همین کلمات ساده، خودتونو پیدا کنین.
شاید یه روزی، یه بیت از خودتون، دلی رو نجات بده.
و من...
من محمد احمدیام،
آدمی که با شعر زندهست،
که دلش میخواد دیگرانم با شعر زندگی کنن.
اگه هنوز به واژهها ایمان داری،
اگه دنبال یه دلیل برای نوشتنی،
بدون که شعر همیشه یه آغوش بازه.
بیا شعر بخونیم، شعر بنویسیم،
و شعر بشیم.
