
ای درد
تو فقط سالهای عمرم را نگرفتی، تو خاطرههایی را از من گرفتی که هنوز فرصت نکرده بودم بسازم
خندههایی که نکردم، روزهایی که زندگی نکردم، آرزوهایی که هر بار به امید تمام شدنت به تعویق انداختم
من هر بار به خودم گفتم شاید این آخرین بار باشد. شاید بعد از این، نوبت آرامش من برسد
اما تو ماندی و سالها گذشتند.
و من ماندم با جوانیای که دارد میگذرد، با دلی که دیگر مثل قبل توان امیدوار شدن ندارد، و با حسرت روزهایی که هیچکس نمیتواند به من برگرداندشان.
ای درد،، کاش میدانستی من چقدر دلم میخواست از تو حرف نزنم
کاش یک روز میرسید که وقتی از زندگیام مینوشتم، لازم نبود باز هم از تو بنویسم.
من دلم میخواست خاطره داشته باشم، نه حسرت
از جوانیام بگویم، نه از سالهایی که از دست رفتند
از آرزوهایم بنویسم، نه از عملها و درمانهایی که هنوز پایانشان را نمیدانم.
ای درد... من تمام این سالها منتظر تمام شدن تو بودم؛ غافل از اینکه در تمام این انتظار، عمر من هم داشت میگذشت.