پیچ خدا

گرسنگی پیچ آهنی بود که معده‌م رو به رودم وصل می‌کرد. با ولع ساندویچم رو گاز زدم که دیدم کودکی از دور با کیسه‌ی زباله‌ای چند برابر هیکلش نزدیک می‌شه.

صورت چرکین، خسته، هراسون.

ناخودآگاه زیر فرمون قایم شدم. و وقتی رد شد تازه به این فکر کردم که انگار از دیدن بچه شرمگین شده بودم. اما چرا قایم شدم؟ که نبینمش؟ که نبینه چطور کسی در نزدیکیش آسوده در خودرویی نشسته و به ساندویچ بزرگش گاز می‌زنه؟ که از عذاب وجدانم نمیرم؟

به گمانم خداوند هم همینطور از عذاب وجدانش فرار می‌کنه. جایی پنهان می‌شه که نبینه چه به سرمان آمده، چه به سرمان آورده.