ماه نو!

دنبال نسخه اصلاح شده پایان نامه م می گردم، در حالی که نیم ساعت بیشتر فرصت ندارم. زیر تلبناری از فایل نصفه و نیمه به یه نسخه ای دسترسی پیدا می کنم که می دونم نسخه نهایی نیست. کلافه شدم و نمی خوام از قرار هر شب نیم ساعت یوگا جا بمونم. هم زمان که فایل ها رو می گردم، به دو تصویر می رسم و در جا خشکم می زنه. تصویر 18 ساله و 29 ساله خودم. در تصویر دوم شاید نزدیک به 12 کیلو چاق ترم. خسته و پریشون و سرگشته ای که تصمیم گرفته صورتش رو با لبخند مصنوعی آغشته به ماتیک قرمز شاد جلوه بده.

18 سالگیم اما آرایش نداره. شیطنت از چشماش می ریزه و تصور می کنه که همین روزهاست که دنیا رو فتح کنه.

می دونم که من 29 ساله زنی ارزشمندتر از دختربچه 18 ساله ای بود که به همه عالم فخر می فروخت وخودشیفتگی از سروکولش می ریخت. زنندگی خودشیفتگی رو در گذر 12 سال بعدش و در مواجهه با آینه هایی که چهر خودم می نمودن راست، خوب با گوشت و پوست و استخون لمس کردم. حالا می دونم که زندگی و آدما اونطور که اون سالا فکر می کردم تو مشتم نیستن و نباید هم باشن. حالا می دونم که برای هر داشته کوچکی باید سخت جنگید. در این جنگ نابرابر گاهی شکست هست، گاهی عقب نشینی و البته صباحی هم شعف پیروزی.

با وسواس بیمارگونه ای عکس های اخیرم رو می گردم. باید ببینم که تلاش جانکاهم برای وزن کم کردن، کمک کرده که از 29 سالگی خودم که در این تصویر می بینم بهتر به نظر بیام؟ از این احساس بد و تلاشم خجالت می کشم. مگه نه اینکه بدن تو متعلق به خود توست؟ و...

فایل عکس ها رو می بندم. به اخرین مسیج استاد راهنما فکر می کنم که خواسته بود سریعا نسخه مقاله پایان نامه رو به دستش برسونم. حتما به یوگای شبانه هم می رسم. به خیلی کارها که باید انجام بدم که زمان از دست رفته م برگرده. الان فرصت خوبیه. دی تموم شده و چه بهتر از پایان سردترین ماه سال.