پلیس راهور لقب «ارابه مرگ»، به خودروهای ایرانی داده. به این فکر میکنم که چه سرنوشت غمانگیزیه مرگ پوچ در این ارابههای به درد نخور که همزمان که ما رو میکشند، ده ها نفر رو فربه و ثروتمند میکنند. غمگین میشم و به سرنوشت آخرین بوسه قبل از مرگ در سانحه رانندگی در جادههای ایران فکر میکنم. و بعد یادم میافته مگه فقط تصادفه که جون ما رو اینجا تهدید میکنه؟ آتشسوزی، زلزله، هواپیما و بیماری هم اینجا بیش از همه جای دنیا آدم میکشه. شاید باید از اقبال گله داشت که قرعه بد به اسمت انداخته. تو اینجا به دنیا اومدی و هر روز آلودگی هوای تهران احتمالی از مرگ رو برات به همراه آورده.
میتونستی از مزدکیان باشی در عده خسرو انوشیروان، یا سیاهچردهای در عهد آپارتاید، یا روسپیزنی در ماساچوست سده نوزدهم، بیوهزنی هندو کمتر از 100 سال پیش.
مشکل اینه که ما همیشه نقش شانس رو نادیده میگیریم. مثل جملهای که چهار سال پیش تراپیستم گفت. گفت طوفان سال 1396 یک نفر رو در تهران کشت. دختری که اگر چند ثانیه عرض خیابون رو زودتر گذشته بود، سنگ پرتاب شده از آسمون سرش رو نمیشکافت.