تا برگشتم عقب با سرعت خوردم به ماشین جلویی. دیگه شانس و مهارت رانندگی نفرات اطراف نجاتم نداد و من تصادف کرده بودم.
از ماشین پیاده شدم که دیدم زن داخل ماشین با فریاد و داد و بیداد به استقبالم اومد. کوری مگه؟ چرا مینشینی پشت ماشین وقتی هنوز رانندگی بلد نیستی؟ گفتم داد نزن، من مقصرم خسارتی هم که لازمه پرداخت میکنم. با این حال دست بردار نبود. تفاهمی در کار نبود و زنگ زدیم به پلیس.
پلیس رسید. پلیسی که به طور استثنا خوشاخلاق و کار راه بیانداز بود. کروکی کشید و گفت خسارت انقدر نیست که برین بیمه. مصالحه کنین. من حرفی نداشتم اما زنی که خودروش آسیب دیده بود گفت نمیدونم باید از 《آقامون》 بپرسم. رفت ک برگشت گفت نمیشه 《آقامون》 مخالفه. میگه بریم بیمه. پلیس گفت باشه؛ پس بگذار استعلام ثالثش رو بگیرم. انقدر استعلام گرفتنش به نتیجه نمیرسید. و متهم بودم که ثالث ندارم. ثالث داشتم اما ظاهرا نرسیدن استعلام سبب خیر شد. تو این فاصله پلیس در گوش زن پچپچ کرد، حدسم این بود که میگفت از بیمه چیزی عایدت نمیشه. برو مصالحه کن. رفت که با تلفن حرف بزنه. برگشت گفت آقامون موافقت کرد. کارت ماشینم رو گرفت و رفت.
روز تعیین کارشناس ماشین؛ 《آقاشون》 هم سر قرار حاضر بود. وقتی دید سر قیمت چونه میزنم به زن گفت کارتش رو بده بره بابا؛ پول نخواستیم. زن کارت ماشینم رو بالافاصله تحویلم داد. دست آخر با چونه زنی فراوان سر قیمتی به تفاهم رسیدیم. پول رو واریز کردم و داشتم میرفتم که زن داد زد خداحافظ
ایشالله هیچوقت دیگه تنها نباشی. گفتم تنها نیستم. گفت منظورم اینه که تنهای عشقی نباشی.
معادله رو در کسری از ثانیه جابه جا کرده بود. در حالیکه من تا همین چند لحظه پیش احساس رقتانگیزی بهش داشتم، حالا دیدم با تفرعن حاصل از داشتن مردی در کنار خودش، وضعیت خودش رو برای من آرزو میکنه.
بهش گفتم مرسی و رفتم. هر دوی ما احساس میکردیم از اون یکی خوشبختتریم. یکی سادهتر بود و به زبون اورد. تمام طول راه حس میکردم که مسیری که رفتم یک راه یک طرفه بوده. من تنهایی آدم بدبختی نیستم. اما اجازه گرفتن از کسی برای هرکاری حتما احساس بدبختی بهم میده.