بسم ربّ
لیلی:)
ناقوس مرگ ب صدا درامد.
صدا ب او دهن کجی میکرد!
خسته و ترسیده تر از هر زمانی بود، که فکرش را میکرد.
پژواک صدا سرسام اور و حتی میتوانست رنج اورتر از لحظه ای باشد.
غصه اش گرفت زمزمه کرد تموم شد؟؟
اما روزنه ای امیدی در قلب او درجریان بود:)
که برخلاف ان صدا یقین داشت زندگی میتواند در هر شرایطی درجریان باشد!
عقربه های ساعت ب ۱۲نزدیک میشد!
میدانست رنگش همانند گچ شده؛
پاهایش سست کرخت شده بود تعادلش را از دست داد و..
ب زودی می امدند و اورا میبردند /.
نه توان ماندن را داشت. نه جنم رفتن!؟
سردرگم بود؛
صداهای نامفهومی به گوش میرسید...
ب گوشه ای دیواری خزید و درخود مچاله شد.؛
عقربه های ساعت پیشی گرفتن و ب ۱۲نزدیک شدند!
با خود گفت:( الان میان-(
کودکی تا جوانی اش را مرور کرد«
خندید!
ان دوران ها اورا به خلسه شیرینی برده بودند
اما با یاداوری وضع اکنونش خنده اش کمرنگ تر شد!
روح از تنش لحظه ای خارج شد..
جسم بی جان سردش ب دنبال عقربه های ساعت بود
پژواک صدا..
ناقوس مرگ...
به یاد مادرش افتاد (:
سخت دلتنگش بود!
به زودی ب او ملحق میشد...
لحظه ای دیدار ذهن اشفته اورا ارام کرد.
اما این ارامش ساختگی دیری نگذشت که از بین رفت؛
و باز صدای سرسام اور عقربه ها....
پژواک صدا....
و ناقوس مرگ............
............
........
«با وحشت از خواب بلند شد عرق کرده بود ترسیده بود همانند خوابش! باخود گفت: چه خواب مضخرفی بود مطمعن بود که این خواب وحشتناک استراحت کردن را براو حرام خواهد کرد. در جای خود غلتید و با خود گفت:
«زمانی ناقوس مرگ من هم به صدا درمی ایید و ان روز را میتوانم درک کنم چه دشوار خواهد بود برایم!»
