بِسم ربّ.
دلنوشته یه لیلی:)

به چشمانش عمیق نگاه کردم، باخود عهد کرده بودم که همانند او هرچه از دلش میگذرد را بخوانم:) اما دریغ از یافته ایی؛ شاید اوست تمثیلی بارز از یک عشق واقعی!
اما میتوانم ب جرعت بگویم که من دیوانه وار اورامیپرسدم.
برمیگردم به ۱سال پیش:«
درست زمانی که من از روی لجاجت بچگی پذیرفتم که او مجنونم باشد:)
اما هضم آن که من لیلی او باشم دشوار بود و شاید فراتر ازاو
که واژه ایست به نام مرگ ان روزم»
اما اکنون که به چشمان قهوه ایی او نگاه میکنم، میتوانم بگویم تک ب تک یاخته های من وجود اورا، مالک بودن اورا فریاد میزنند. همان مجنون مو فرفری چشمان قهوه ایی که با مجنون رویاهای من فرسنگ ها فاصله داشت! قلبم را؛ روحم را به نام خود کرد تا ابدیت.»
اما چرا مثل او نمیتوانم حدس بزنم حال احوالش را؟؟
هورمون لجاجت داریم؟
بیماری چی؟
هورمون های لجاجت من باز شروع ب ترشح کرد یا بیماری لجاجتم باز عود کرد.
با مهربانی نگاهم کرد از آن نگاه ها که بلعکس درخواندن این نگاه در این یه سال مهارتی بینظیر کسب کرده ام نگاهش گرم بود از حمایت نگاهش از عشق نگاهش از گرمای نگاهش سوختم!!
اخم برعکس چهره او درست مثل همیشه، لای ابروهام حکم کرد. و نگاه او عمیق تر و من لجوج تر از این که باز کوتاه امده ام
دربرابر مهربانی و عشق او:)
۲٠/۱۱/٠٠