دوم اسفند کرونا اومد و تصمیم گرفتم بشینم خونه تا تموم بشه، خیال میکردم عید نشده ریشهکن میشه، علم پیشرفت کرده به هرحال. اما نشد عید شد و من هنوز خونه بودم شاید اوایلش جذاب بود و به کارام رسیدم، عید رو با تلفن و پیغامهای واتسآپ گذروندم اما کمکم دلم برای دوستام، فامیلهام برای همه تنگ شده بود. من آدم خونه نشستن نبودم و یک ماه تموم توی خونه بودم و بهم سخت میگذشت، فروردین رسید به اردیبهشت، وارد یه پروژهی دور کاری شدم صبح تا شب پای موبایلم بودم و دیگه شده بود بخشی از من، منی که یه روزی از تکنولوژی خوشم نمیومد حالا همدمم گوشی موبایلم بود با ورد و تلگرام یه پروژه رو مدیریت کردم، با اسکایپ و واتس آپ توی تولد دوستام و عزیزام بودم و باهم عکس گرفتیم و حالا یه آلبوم دارم از عکسهای تماسهای تصویری، با اینستاگرام روزمرگی قرنطینه رو با آدما شریک شدم و معاشرت کردم. حتی وقتی فکرش رو نمیکردم بعد از سه ماه قرنطینه از طریق فضای مجازی رفیق جدید پیدا کردم و معاشرت کردم که روزای تنهایی همدمم شد و کیف کردم، از رفاقتش. با اپلیکشنای تدوین برای عزیزام ویدئو درست کردم و از راه دور خوشحالشون کردم که انرژیم متعادل بشه. اگه شما هم مثل من از آدما و معاشرت انرژی میگیرید، خوب درک میکنید که چهقدر این تعامل مهمه. القصه که حالا بعد ده ماه هنوز من توی خونهام، به خونه موندن عادت کردم و روزهام خلاصه شده توی گوشی دم دستم. یه روزی فکر میکردم هیچوقت تکنولوژی رو دوست نخواهم داشت اما الان ممنونم ازش که ده ماه همدم و همراهم بود و زندگی رو برام آسون کرد و یادگرفتم ازش لازم نیست وقت و هزینهی زیاد صرف کرد میشه در حالی که توی اتاقم نشستهام و پتوی بنفشم رو پیچیدم دورم با ادوبی کلی کلاس و سمینار شرکت کنم توی سراسر دنیا. حالا باور دارم مسیر آینده از تکنولوژی میگذره، از همین موبایلهای توی دستمون. پس با تکنولوژی آشتی کردم و سعی میکنم زندگی استُپ شدهام رو حتی توی سکون پیش ببرم جلو و در جریان باشم تا تموم بشه این تلخی ایام و وقت دیدار برسه.
تا اون روز مراقب قشنگیاتون، مهربونیاتون و خندههاتون باشید.?
#شیمافاطمی #روایتگرباش #دلنوشته #نوشته #نویسندگی #قرنطینه #روزگار_کرونا #در_خانه_میمانیم #نویسنده #خاطرات #موبایل#سامسونگ