زندگی چیست؟

گوگل را برای جست جوی زندگی باز می کنم. معنا بخشیدن به زندگی را پیشنهاد می دهد، اما من نمی دانم که خودِ زندگی چیست. جمله های مردم را می خوانم. «زندگی امید است.» «زندگی ساختن خود است.» هر کس چیزی به زندگی ربط می دهد. خودِ زندگی چیست؟

دهخدا می گفت: «مقابل مرگ است.» پس زندگی همین نمرده بودن است. همین که به جای خوابیدن در مکعب مستطیلی زیر خاک، روی خاک کار دیگری انجام بدهی، اسمش زندگی است؛ همین قدر ساده.

زندگی را علامت سوال کرده بودم رزین زده بودم و روی طاقچه نگه داری می کردم. دیگر وقت آن رسیده که حیات شکوهمند دکوری را پایین بکشم، پلاستیک شیشه ای را از لحظاتش پاک کنم و به سادگیِ بودن، آن را در دست بگیرم.

من عزیز!

زندگی تزئینی نیست. روی لحظات ادراکش شیشه نیست. زندگی فقط فردا نیست که تمام امروز را صرف اکلیلی کردن ان برای استفاده در اینده کنی و یا زرق و برق آن را برای نشان دادن به دیگران بخواهی.