دور و برم پر از آدم هایی شده که ساده نیستند. متناقض اند. زبانی شیرین در کنار چشمانی تیره و تند دارند. سیه رویانی که سفید تن می کنند و صبح تا غروب نقاب های رنگی بر صورتشان میکشند. آدم هایی حاوی من، تلخ مشوش و دروغین. سادگی کجاست؟ مخفی نبودن کجاست؟ خنده های حقیقی؟ زبانی که تملق نگوید؟ نگاهی که نافذ لجن زار درونش به تو نباشد؟ چه این من نویسنده ی لعنتی دروغ می گوید. مشکل آنها نیستند. مشکل منم. درون آنها لجن نیست؛ من درگیر مردابم. نگاه آنها آتش نیست. من کاغذ بنزین خورده ام. من مشوش و درگیرم. آسمان کجاست؟ کلمات از کجا می آیند؟ زمان به کجا می رود؟ مرگ کی می رسد؟ باید گریخت. دشت معصوم کجا پیدا کنم که در آن خود را گم کنم؟ مشکل منم اما حال بهم خورده ام را کجا آرام کنم؟ از اینجا خسته ام. باید پی چیزی خوب را بگیرم و در آن غرق شوم. آن چیز چیست؟ آن چیز کجاست؟ کجا بودنش بی اهمیت است وقتی من زندانی ام یک زندانی احمق که خود دیوار ساخته دور خود. یک دیوانه یک ترسو.