یه میز مطالعه کوچیک دارم که چسبوندمش به پنجره نسبتا بزرگ اتاقی که هم نشیمنه هم اتاق خواب هم اتاق مطالعه ام!
ساعتایی که خونه هستم بیشتر وقتم رو پشت این میز می گذرونم.
زمستونا علیرغم میل باطنی پنجره رو با یه پارچه کلفت می پوشونم تا سرمای کمتری رو حس کنم و یه پرده نازک توری ازون قدیمیا که مامانم بهم داده می کشم روش که شکل و شمایل بهتری پیدا کنه.
اول بهار پرده رو باز می کنم و تا هوا دوباره به اندازه کافی سرد بشه هیچ پارچه و پرده ای جلوی پنجره وصل نمیکنم.
تو این مورد شبیه مامانم هستم.
دوست ندارم شیشه و پنجره های خونه رو بپوشونم. آسمون هر رنگی که باشه دوست دارم ببینمش.
این پنجره یجورایی تنها مسیر ارتباط من با فضای بیرونه وقتی که خونه هستم.
به محض نشستن پشت میز، پنجره رو باز می کنم.
از این پنجره خیلی وقتا طراوت قدم توی اتاقم گذاشته، وقتی پیرمرد همسایه روبرویی گل و گیاه حیاط خونه اش رو آب میده.
شادی بدو بدو پریده تو بغلم وقتی هیراد پسر کوچولوی همسایه دست راستی با دوچرخه ش تو حیاط خونه اشون بازی می کنه.
آغوش گرم مامانم بغلم کرده وقتی سهیلا خانم تو تراس خونه اش رو یه اجاق قدیمی عدس پلو درست میکنه و بوش همه کوچه رو برمیداره.
مهربونی، نجیب و آروم قدم زنان اومده نشسته کنارم وقتی حبیب آقا تاکسیشو کنار کوچه پارک میکنه و با نون و هندونه میره توی خونه.
شبای زمستونی سرد و یخبندون خونه پدری از گذشته های دور صدام کرده وقتی خش خش جارو کشیدن رفته گر شهرداری نیمه های شب، کوچه رو پر می کنه.
و وقتایی که پیرزن مریض همسایه در حالی که روی دستاش راه میره خودش رو به تراس می رسونه و با صدای خسته و نفس بریده قربون صدقه هیراد میره، مرگ پنجه هاشو به شیشه کشیده و یادم آورده که یه روز دستاش چشمای منو هم می بنده.
امشب اما به شکل عجیبی همه جا ساکت بود. همه پنجره ها جز خونه سهیلا خانم خاموش بودن.
هوای بیرون رو نفس کشیدم و دوباره نفس کشیدم و چیزی عایدم نشد جز یه حس غریب و مبهم که انگار تلاش می کرد از دل سکوت و تاریکی فریاد بزنه و خودش رو به من برسونه.
دقیق تر گوش دادم، فایده نداشت.
نشستم پشت میزم. دو سه ساعتی تو سکوت گذشت.
جز صدای تانیا، توله سگ گلرخ، دختر آرزو خانم صدایی نمی اومد.
پیش خودم فکر کردم چه شب غمگینی. یه فنجون چای دم کردم و دوباره نشستم پشت میزم.
داستانی که می خوندم به آخراش رسیده بود و من در حال افسوس خوردن بابت وقتی که بنا به دلایلی مجبور شده بودم برای خوندن یه داستان عاشقانه تلف کنم، پیش خودم فکر می کردم که عشق ... هه ...!
دوره این حرفا سر اومده.
و غرق شدم تو همه داستان های عشقی واقعی ای که دور و برم اتفاق افتاده بودن و در نهایت به این نتیجه رسیدم که عشق فقط یه اختلال هورمونیه و احتمالا در آینده میشه با دارو کنترلش کرد و سفر کردم به 300 سال آینده و یه دنیای عجیب ساختم و کوبوندمش و دوباره ساختم و دوباره کوبوندمش و تو همه این ساخت و سازهای عظیم از یک چیز مطمئن بودم، اینکه عشق هرگز وجود نداشته و این یه دورغ بزرگه که یکهو صدای دلنشین ساز مهرداد بلند شد.
مثل برق از وسط ساخت و سازم بیرون اومدم و چسبیدم به پنجره.
مهرداد داشت الهه ناز رو مینواخت.
یه رنگی دوید توی تاریکی، یه بویی توی هوا پخش شد، یه نسیمی انگار پیچید توی کوچه، یه دستی انگار دستامو گرفت و گرم بغلم کرد.
تانیا دیگه پارس نمی کرد.
چراغ خونه سهیلا خانم خاموش شد.
برگشتم و چراغ رو خاموش کردم، پشت میزم نشستم و اجازه دادم اختلال هورمونی روی روحم راه بره و جای قدماش گونه هام رو قرمز کنه و تنم رو داغ...