دور قلبم حصاری از سیمهای خاردار کشیده و درهایش را با قفلهایی از سختترین فلزهای جهان بسته و کلیدها را به ژرفترین اقیانوسها سپرده بودم.
مبادا کسی راهی به قلبم بیابد.
مبادا دلم را بربایند.
مبادا دوباره در آتش عشق بسوزم.
اما در میان زنگارها، عشقی جوانه زد. خواستم آن را از ریشه بخشکانم، اما نرم دلی خام، دستانم را طنابپیچ کرد. جوانهی عشق، هر روز رشد میکرد، زنگارها را میزدود، و گرمایش، سیمهای خاردار را سست مینمود. آنقدر نیرومند شد که قفلها را شکست، و قلبم را از ویرانهای سرد، به خانهای گرم و روشن بدل ساخت.
زمانی که چهرهام از شادی برق میزد، و جهان برایم معنا یافته بود،در سکوت یکی از شبها، عشقش را با خود برد.
بیدلیل...
بیصدا...
می دانم فرشته بخت و اقبال به ریشم خندید.
من ماندم.
من ماندم، با قلبی که با وعدههای ناتمام جان گرفته بود، با خانهای که هنوز بوی حضورش را دارد، اما دیگر نه گرمایی هست، نه صدایی، نه نوری.
فکر میکردم این بار عشق، پناه خواهد بود. ولی باز هم فریب خوردم.
اما حالا میدانم؛ قلبم برای من است، نه برای کسی که بیصدا رفت.
منم و خودم.
تنها اما روشن....
زخمی اما زنده....
@kimi_k444