نوشتن کلید بیان افکار است، کلید ذهنی که از شدت خطرِ کلمات فقط اذن ورود و تصرف را به حروف درهمی که در نهایت معنایی میسازند، میدهد.
ورودی با احتیاط به دنیایی از جملات سبب میشود خروجی شاید همیشگی برای آن اتفاق بیافتد.
مینویسم تا دردی که در تمام بدنم پنهان است را پیدا کنم و با دستانم آن را بگیرم.
تا ببینم چیست که اینگونه احوال مرا به سخره گرفته است.
اشتیاقی دارم همچون شوقی که عاشق به دیدن معشوق دارد.
ولاکن، عاشق با لذت به پای معشوق میسوزد، اما من با نفرت به پای خود میسوزم.
به جستجوی آن میروم با آنکه بارها به سویش رفتم و از واهمهٔ آن بازگشتم ، اما اینبار سلاح قلم را به همراه دارم تا پایانی برای این افکار آلوده به وهم بنویسم.
مشکل این است انقدر که با او بودم، تحمل جدایی از او را ندارم.
انگار تبدیل شده است به من و من مملو از آن که اگر نباشد..
..راستی اگر او نباشد چه میشود ؟
..لحظه ای دور از آن افکار چگونه لحظهایست؟
...هیچ نمیدانم از آن لحظه اما پایان...
..صُراد
Surad