نام شعر: «عشق، چون سنگی در رود»
تو را
نه از روی نیاز،
نه از فراموشیِ جهان
که از یقینِ زخم،
دوست میدارم.
عشق،
نه عطریست که در باد بماند
نه حرفی که میانِ دو لب گیر کند؛
عشق،
سنگیست در دلِ رود،
که آب را یاد میدهد
از چه چیز باید
عبور نکند.
من
در تمامِ فصولِ زندگی
تو را زیستهام،
حتی آنگاه که نبودنت
همه چیز را
از معنا تهی میکرد.
تو را از جنسِ آدمی نمیبینم—
تو، تقدیری هستی
که در من نوشته شدی
پیش از آنکه
زبان بیاموزم.
گاهی
دو نفر
هرگز همدیگر را نمیبوسند،
اما
تا ابد
در هم اتفاق میافتند.
✍️ #مجیدسنجری
در هم اتفاق میافتند.