وقتی انسان تنها میشه تفکراتی در ذهنش شکل میگیره ، انسان ها متفاوت اند یکی با شعر اون تفکرات رو بیان میکنه یکی با نوشتن یکی با هنر و نقاشی یکی هم با مجسمه سازی و حتی معماری
من تو این روز ها که بیشتر تنهام با نقاشی دیجیتال روی گوشیم سعی کردم کمی از اون تفکرات رو به تصویر بکشم
گاهی اون ایده هارو با هم ترکیب کردم، گاهی ایده رو پرورش دادم و گاهی هم اون ها رو رها کردم
و از خدا تشکر میکنم که به من قدرت این رو داد تا بتونم طراحی کنم و در طراحی کشف کنم و یاد بگیرم

این یه ترکیبه از تفکراته منه ، جهان هستی همه در ارتباط هست و از بالا این پیوستگی دیده میشه
من خواستم این پیوست بیشتر باشه، در هم باشه و به هم چسبیده باشه
من و خدا ، من و حیوانات، من و جنگل ، منو آدما ، منو...

اینو در روز های سختی کشیدم که آدما عزیزانشون رو از دست میدادن... کرونا ... همون ویروس ۵گرمی که به ما یاد داد زندگی بسیار مهمه، همون ویروسی که یادآور شد چقدر هم دیگه رو دوست داریم... و چند وقت بود که از یاد هم غافل بودیم... چند وقت بود که چیزایی که بی ارزش بودن جای چیز های با ارزش رو گرفته بودن.
چقدر آدم ها امتحان پس دادند با کرونا و هنوز هم کسانی هستند که درک نمیکنند...
چقدر جان ها گرفته شد... چقدر ترس ها، چقدر استرس های بی مورد ... اما توکل به خدا بود... ایمان بود... فداکاری بود... تسکین بود... خدا همیشه با ما بود... هست... خواهد بود...

خانه جایی که به آن تعلق خاطر داریم... جایی برای آرامش، جایی برای شناخت خود... جایی برای تسکین از دنیای پر شور و هیاهوی بیرون...
خانه را دوست دارم... نمیدانم چرا در اپیدمی کرونا، در قرنطینه ها کسانی بودند که از خانه فراری بودند ...
نمیدانم چرا...
من خانه را دوست دارم...
خانه جاییست برای فهمیدن، برای برگشتن از دنیای بیرون
برای تسکین و آرامش یافتن از چیز های آن بیرون که مرا در هم کوبید... ولی خانه مرا به خواب برد ، با دیوار هایش مرا از چنگال بیرون به درون کشید...
خدا را شکر برای خانه، برای نعمتش...