
با نعره ی فرهاد به خودم اومدم :
صدرا بدو برو دنبالش تا از دستمون در نرفته
دیگه به هیچ چیز فکر نکردم جز اون .....
با سرعت زیاد از جاده رد شد منم دنبالش ....
خلوت بودن این مکان بیش از اندازه رو مخم بود صدای ناواضح آهنگ و نعره های فرهاد
چند متری از اون گودال و کلبه لعنتی دور شده بودیم ....
از بیابون در از خار و تاریکی به دنبال اون .... گذشتم
نفسم بزور و زحمت بالا میومد حسابی خسته شده بودم و توان دویدن نداشتم
که دیدم به سمت راست رفت منم پا تند کردم به دنبالش
نوری توجهم جلب کرد
با دیدن اون منظره دلنشین به کل اون ... یادم رفت
یک کلبه دیگه ولی با این تفاسیر که ترسی ازش نداشتی و برعکس لبخند به لبت میآورد
یک دریاچه که تصویر ماه زیبا تر از همیشه خود نمایی میکرد در دل آب
اخخخخخخخخخ....................