ویرگول
ورودثبت نام
M,alizadeh
M,alizadehنویسنده‌ی «نقاب صلابت». روایتی از صدرا و سفری که در رینگ بوکسِ شیراز، زندگی‌اش را زیر و رو کرد. اینجا از نقاب‌هایی می‌گویم که برای زنده ماندن می‌زنیم.
M,alizadeh
M,alizadeh
خواندن ۳ دقیقه·۲ ماه پیش

نام رمان : نقاب صلابت

ساعدم روی پیشونیم گذاشتم و گفتم :

بابا منکه نوکرتم ، باشه عزیزم

انا خنده قشنگی کرد که پشت سرش صدای سر خوش ماهی به گوشم رسید :

چطوری داداشییییی ؟ دلتنگتم

قربونت برم من دختر بابا هنوز یک روز نشده از رفتنما گمون میکنم شماها یک چیزی از من میخواید که انقد مهربون شدید

با گفتن این حرفم سه تاشون خنده ی دیوثانه ای کردند و من اروم گفتم :

اَی اَی این سه تا وروجکو ببینا بگین چی میخواین فسقلیای من ، من نوکرتونم هستم بفرمایید

بعد از نیم ساعت حرف زدن و خندیدن با صدا زدن های بهزاد گوشی قطع کردم

از اتاق بیرون اومدم خسته و کسل

گشاد گشاد پله ها پایین میومدم

بهزاد و شری پلی استیشن بازی می‌کردند و فرهاد روی کاناپه نشسته بود همینطور که کتاب میخوند قهوه هم مینوشید

دستی به گردنم کشیدم و به اشپز خونه رفتم تا برای خودم قهوه درست کنم

هنوز بوی توت فرنگی توی بینم پر بود

با یادآوری اتاق صورتی رنگ لبخند روی لبام نقش بست

فنجان قهوه برداشتم و نشستم کنترل تلویزیون برداشتم و کانال ها جا به جا کردم

جرعه ای از قهوه ام خوردم

وقتی دیدم هیچ برنامه ای نبود که بخوام تماشا کنم تلویزیون خاموش کردم

سرم چرخوندم به فرهاد نگاه کردم :

هیییییییی تو کتاب منو برداشتی

خونسرد سرش بلند کرد :

کتاب منه تو از من قرض گرفتی حالا میخوام کتاب خودم بخونم باید اجازه بگیرم ؟

خیط شده برگشتم و ادامه قهوه ام خوردم

............

شروین و بهزاد حسابی باهم صمیمی شده بودن فرهادم که سرش به کتاباش بند بود

از جام بلند شدم و دست به جیب روبه روشون ایستادم :

من میخوام برم بیرون شماها نمیاین ؟

فری سرش به نشونه« نه » تکون داد

بهزاد و شری همزمان گفتن :

نه خوشبگذره

ابروهام بالا انداختم و با عصبانیت به اتاقم رفتم

شلوار بگ با تیشرت لانگ مشکی تنم کردم

گوشیم برداشتم و بدون خدافظی از خونه بیرون زدم

توی ایستگاه پله بودم پام لبه ی پله گذاشتم تا بند کفشم ببندم

بعد از بستنش کمرم صاف کردم و چرخیدم تا برم پایین که

یک دختر حدودا ۱۵ ساله دیدم تیشرت لانگ هلو کیتی تنش بود با شلوار گشاد صورتی

کیف بندی صورتی هم یکطرفه روی شونه اش اویزون کرده بود

موهاشم خرگوشی بسته بود

بوی ادامس خرسی میداد

لبخندی روی لبام نقش بست

چند دقیقه ای بود که روبه روی هم ایستاده بودیم

کلافه نفسش بیرون داد :

نمیخوای بری کنار ؟

دستی به موهای شلختم کشیدم :

عا بله

خودم کج کردم تا رد بشه و گفتم :

عذر میخوام بفرمایید

بدون اینکه نیم نگاهی بهم بندازه یا یک کلمه حرف بزنه از کنارم رد شد و کلیدی از کیفش بیرون کشید

جلوی در خونه ی ما ایستاده بود و کلید روی در گذاشت تا بازش کنه

ابروهام از شدت تعجب بالا پرید :

ببخشید دارین چیکار میکنین ؟

عصبی به طرفم برگشت که موهای بلندش مثل شلاق به صورتم خورد :

مشخص نیست می‌خوام برم خونم ای بابا اصلا تو مفتشی ؟

دستم یکطرفه صورتم گذاشتم و تا خواستم دهنم باز کنم و حرفی بزنم در خونه باز شد

به محض باز شدن خودش پرت کرد داخل و با گفتن ایش به من در بست

ابروهام از شدت تعجب بالا انداختم این چرا اینجوری کرد ؟ کلید خونه ما دست این دختره چیکار میکرد ؟

شونه بالا انداختم و

با گفتن به من چه از پله ها پایین رفتم

..............

دستم داخل جیب شلوارم فرو بردم و به سر در باشگاه نگاه کردم

توت فرنگیپلی استیشن
۲
۰
M,alizadeh
M,alizadeh
نویسنده‌ی «نقاب صلابت». روایتی از صدرا و سفری که در رینگ بوکسِ شیراز، زندگی‌اش را زیر و رو کرد. اینجا از نقاب‌هایی می‌گویم که برای زنده ماندن می‌زنیم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید