امروز که دیدمش؛ گفتم:
چی میشه که ماشینِ قلم از کار میوفته؟!
با چه روغنی میشه چرخ دنده هاشو دوباره راه انداخت؟!
برگشت؛ نگاهم کرد و گفت:
شاید با روزمرگی نوشتن!
اونجا نمی دونستم.
حواسم نبود که من قلمم راه میوفته وقتی می بینمش!
پاک از یادم رفته بود که برای نوشتن، نیازِ به وجود یک موضوع هست.
اون موقع نمی دونستم که صحنه ها همیشه هم نا خودآگاه تو ذهن آدمی شکل نمی گیرن.
من تو اون لحظه نمی دونستم که گاهی برای نوشتن نیاز دارم به وجودِ "تو"...
_عمل به توصیه ات؛ شاید همان روزمره نوشتن!...
