
یادمِ همیشه آقاجونم که قرصاشو نمیخورد؛
خانجونم غر میزد به جونش که :عاصیم کردی مرد! به فکر خودت نیستی لااقل به فکرِ منِ شور بخت باش!
آقاجونمم میگفت :سخت نگیر خانوم؛
دو روزِ دنیا!
حالا یه نفس کمتر، آسمون به زمین میاد؟!
خوب یادمِ که چطور خانجون رنگ عوض می کرد و کفری میشد. در عوضِ حرف آقاجون رو می گرفتُ و سگرمه هاشُ اسیر هم می کرد که:راس میگی خب، یه نفس دو نفس اینور اونور تر واس شما که فرق نمی کنه!
بعد روشو می کرد سمت آسمونُ ادامه میداد : ای خدا حکمتتُ شکر! نفس مارو بند نفس این بنده ات کردی؛ خیال کرده خبریِ هوا برش داشته میخواد نفس ما رو بگیره...
و من تو اون لحظه ها جون میدادم برا لبخندِ نقش بسته به چهره ی آقاجونِ مریض احوالم...