
درو پنجره را باز می کنم.
مثل هر روز آبپاشِ گلدان را از آب حوض پر می کنم و به سمت گل ها می روم.
انگشتان چروکیده ام دانه دانهء گل برگ هایشان را در بر می گیرد؛ دلم غرق لطافتشان می شود و خدا را شکر می کنم برای بودنشان.
ناگهان درد، به جانِ استخوانم می افتد. زانوانم دیگر رمق ندارند.
گوشه ی ایوان بر روی صندلی چوبی ام می نشینم؛ بلکه نفسی تازه کنم.
در این میان، نوآی گنجشک ها شدت میگیرد.
سرم را که بلند می کنم؛ دسته دسته پرستو می بینم که بهرِ مهاجرت بال هایشان را به پرواز درآورده اند.
" پس تو کی کوچ خواهی کرد پرستویِ من؟! "
کی باز خواهی گشت به منزلت؟
چند سال شده که نیامدی؟
به خاطر دارم، چند روز قبل از آخرین باری که دیدمت، قرار بود عروس دار شوم!
قرار بود نورِ دیده ام روشنی تازه ای به جانِ چشمانم ببخشد.
قرار بود دلم از شادی اش غرق سرور شود.
اما چه شد؟
جنگ شد! زندگی ویران شد اما ایمان نه!
مرا قانع کردی و پوتین به پا زدی.
قرآن را سایه سرت کردم و اشک چشمانم را بدرقه ی راهت!
دنبال مینی بوس می دویدم و گوشه ی چادرم خاکی میشد.
تو اما با نگاهت التماس می کردی که نیایم. که بمانم و آرام بگیرم.
بمانم و دعاگویِ تو و همرزمانت باشم!
حق داشتم، حق داشتم که پا به پایت در حد توان دویدم.
حالا دیگر چند قدمی که برمیدارم، زانوانم به قِرِچ و قوروچ می افتد.
آهی می کشم و دست به دیوار، بلند می شوم.
چادر گُلی به سر می کنم و حیاط را کمی آب پاشی.
در را به نیت هر روز باز می گذارم.
که برگردی!
که برگردی و باز خانه ام را از این خاموشی رها سازی.
برگردی و دیگر چراغِ دل این خانه خموش نباشد.
چندی که میگذرد، توان از تنم می رود و
کنج دیوار کز می کنم.
دیده ام تار می شود. دستی به چشمانم می کشم.
چشمانم دیگر سو ندارد.
بارانِ اسیدی را دیده ای؟
به گمانم اشک هایم اسیدی شده اند که سوی چشمانم را گرفته اند.
ولی من هنوز،
پس از سی و اندی سال چشم به راهت نشسته ام.
تو به من قول برگشت داده ای، بازخواهی گشت، می دانم. برگرد ،آرامِ دلِ مادر!
برگرد ، حتی شده با استخوان هایت!