
از حسرت لمس برگه های کتاب برایت بگویم؟!
يا رنج نبود توانی برای قدم زدن کنار ویترینِ مغازه ها و
رد کردن کافه نادری و رسیدن به مغازه ی کتاب فروشی ات؟!
همه ی آن سالهایی که توان داشتم و این مسیر را هر بار با عشقی بیشتر طی می کردم؛ از خیرِ رنگ به رنگ لباس ها،
عطر تلخ قهوه و بوی لبو قرمزِ حاج مرتضی می گذشتم تا به دکان کتاب فروشی "تو" برسم!
تا دم در مغازه ات دستی به سر و رویم بکشم و خودخوری کنم که چرا برادر کوچکم را نفرستادم تا بیاید و برایم از تنها کتابفروشی شهر، کتابی بخرد!
بعد از آن، با یاد آوری انتظاری که به پای تک تک سکه های جمع شده در قلکم کشیدم، دلم را آرام کنم که تصمیم اشتباهی نگرفته ام.
و اینگونه بود که، زور دل بر قلب و قلب بر مغز می چربید و حرف دل بر کرسی منطق می نشست.
شوق خرید کتاب در شوق دیدنت حل می شد و من می ماندم و انارهای دان شده بر گونه هایم!
به خوبی بخاطر دارم که چگونه قدم های سستم را به سمت مغازه ات می کشاندم.
نمیدانم تمام این مدتی را که در راه بودم، دست به دامان چند امام و امامزاده میشدم تا دست گلی به آب ندهم و متین و موقر باشم!
دست آخر هم پس از این همه سال دیگر توانی بر پاهایم نمانده و از تو نیز جز یک قاب عکس حک شده بر دیوار قلبِ من و این خانه چیزی به جا نمانده است.
میخواهم بگویم؛ هنوز که هنوز است با همین موهای سپید و دستان چروکیده ام قلم به دست می گیرم و از بی تابی و رمقِ نمانده برای پاهایم می نویسم.
از شوق این دل برای رسیدن به دکان قدیمی ات!
من هرگز تو را از یاد نمی برم، این را قطرات چشمان تارم ثابت کرده اند!