ای پادشاه خوبان داوود از غم تنهایی دلبی تو بجان آمد وقتست که باز آیی
مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی چو ایران نباشد تن من مباد بدین بوم و بر زنده یک تن مباد