آسمان در شکستِ خونبارِ خورشید میگریست. ابرهای سیاه، غروب را خیس کرده بودند و پوستینِ تاریکِ شب از دور نمایان بود. ایوانِ نمور، با میخهای زنگزدهاش، قفسی قدیمی را در آغوش گرفته بود. گربه، نفسزنان جست میزد و تاریکی را میدرید. شباهنگ، خسته از هیجانی تلخ و شیرین، به گوشهای خزید. غمی بزرگ، مدتها بود که قلبِ کوچکش را بلعیده بود. در ذهنش میچرخید: «یعنی راهی برای آزادی از این قفس وجود دارد؟» اما تصورِ آزادی برایش ناممکن بود؛ قفسزاده بود و قفسپرورده، و بیش از پنج بالِ طولِ قفس، پرواز را نچشیده بود. گربه همچنان جست میزد.
انگشتانِ مرد که به سیگار گره خورده بود، تبسمِ تلخش را نیمه کرد. دختر صمیمانهتر دستانش را بر شانههای او گذاشت. ناخنهای بلند و سرخش میان موهای مرد گم شد. لبهایش را به هم فشرد و گفت: «تو را خدا جوابم را بده. من تو را میخواهم؛ نه تنهاییات را، نه سکوتت را، نه قلم و کاغذ و داستانهای تلخت را. من خوشبختی را با تو میبینم؛ همین.»
مرد برگشت و به آرامی نگاهی به او انداخت. شوقی گرم در چشمانش درخشید، اما بلافاصله در غبارِ تردید گم شد. آهسته گفت: «خوشبختی، زاییدهٔ ذهن است. من با زخمهایی زندگی میکنم که مثل خوره، روحم را در انزوا میخراشد. دوستِ عزیز، از من بیش از یک دوستیِ ساده مخواه.»
باران بر شیشه میغلتید و حسرتبار، صورت به پنجره میکشید. دختر بارانیاش را به تن کرد و در دهانِ تاریکِ راهپله گم شد. گربه، خسته و «مرنومرنو»کنان، از قفس دور شد.
آوای قلم و شباهنگ، سمفونیای برپا کرد با ضربآهنگِ اشکهایی که از چشم مرد سرازیر بود. سازِ باران دوباره دمیدن گرفت و تکنتهای سردش را بر دفترِ سیاه شب خطخطی کرد. شباهنگ با تمامِ وجود، سرودی دیگرگونه آواز داد و هر لحظه قفس برایش تنگتر میشد. قلم میرقصید و مرد با شانههایی سرد، در خود میشکست.
مرد عینکش را برداشت و بر چشمانش نهاد. گرهٔ کرواتش را شل کرد. در کنار پنجره و روبهروی قفس، بر قلبِ سپیدِ کاغذ نوشت: «سه قطره خون».
اما امشب جدای از دیگر شبها بود. حسِ اسارت، خونی شد که بندبندِ بدنِ نحیفش را میکاوید. نوکِ کوچک و طلاییاش را از درد به میلههای زندان میکشید و «شدن»، «به اختیار پذیرفتن» و حتی «به اختیار ارزن نخوردن» را زمزمه میکرد. میدانست که بعد از شام، قلمِ دوستش رقصان میشود. ماهها بود که آوازش، ترانهای برای شوریدنِ قلمِ مرد شده بود.
میخواند و قفس تنگتر میشد و سینهاش فراختر. میلههای زنگزدهٔ زندانی که روزگاری او را به مشتی ارزن و آواز در پنج بال، خوش میداشت، غرق در علفزارِ بدنش شد؛ تیغوار از رگ و پی و سینهٔ سوختهاش گذشت تا قفس گم شد. سینهاش آغوش گشود و دستانِ قفس به قلبش گره خورد.
سپیدهدمِ شاد، با سرودِ فتحِ خورشید از مشرق میتاخت. انگشتانِ مرد بر بسترِ کاغذ آرمیده بودند و قفس، پنجهای سیاه شد و قلبِ شباهنگ، اسیر در آن.
صبح و سکوت و ایوانِ عریان از پیِ هم آمدند. شباهنگ در شبی بیستاره، از تنِ نحیفِ بلبلی میان قفس، به هیئتِ همایی آزاد بدل گشت که قلبی اسیر در قفس داشت؛ پر گشود و پرواز را آموخت.
باران از کوچهپسکوچههای شهر گریخت. مهتابِ سرد، گوشهٔ آسمان معلق ماند. شباهنگ با هیجان به ساختمانِ روبهرو نگاه میکرد. مرد، تخممرغِ آبپز و کمی سبزی را بر روی میز گذاشته بود و به آرامی میخورد.
برای شروعِ «قصهٔ دوم» آمادهاید؟**