مدت زیادیه اینجا نیومدم، انگار فراموش کردم..
ولی نه، فراموش نکردم.
پنچ سال گذشت، از اولین باری که اومدم اینجا.
کتاب کاراوال رو خوندید؟ اون اولا واقعا محیطش یه همچین حسی داشت.
بگذریم.
امسال سال آخرمه، میترسم، قبل از شروع، فکرم شروع میکنه به اذیت کردن: اگه فایده نداشت چی؟
ملت میان میگن فلانی چند ساله پشت کنکوره، هی میخونه، هی نمیشه
با خودم میگم خب اگه اینجوره تهِ تلاشم که میشه باخت..
چه تضمینی وجود داره؟ فعلا هیچی
کنکور شده یه غولِ بزرگ، بزرگ تر از هر موقعی
از اینم بگذریم.
دیشب با دوست صمیمیم دعوام شد، زد منو بلاک کرد. بدون اینکه هیچ توضیحی ازم بخواد. چقد واسه آدما رها کردنم آسونه. از خودم نا امید شدم.
اگه یکی، یه سال چتتون رو بی هیچ حرفی بزنه دو طرفه پاک کنه چیکار میکنید؟ آره من همون یکی ام که اونکارو کرده، اما دلیل داشتم. چرا نپرسید چرا؟ من بودم می‌پرسیدم. ولی اون که گفته بود معتقده دعواها باید با حرف زدن حل شن، پس چیشد؟ به من که رسید نظرش عوض شد؟
شاید دیروز یکی از اون ۵ درصد مواقع بود. اون ۵ درصدی که اون روی سگم میاد بالا میگه دالی. بعدشم دیگه انگار من نیستم، اون سگه‌ست که داره پاچه میگیره. دیروز اون سگه پاچه همه رو گرفت، اول از همه هم پاچه خودشو. واقعا دیروز به معنای واقعی عنان از کف داده بودم.
حالا که دیروزِ کذایی بالاخره گذشت، واقعا دارم فک میکنم چم بود؟ ولی فایده نداره، نه دیروز فهمیدم نه امروز
تا حالا بی دلیل آشفته و عصبانی شدید؟ برا همه غیر قابل درکه، بهم میگن امکان نداره، آدم مگه مریضه که یهویی عصبانی شه بزنه زیر میز؟
خب پس چرا؟
چ چسبیده به را.
اصلا بیخیال از اینم می‌گذریم.
از همه چی گذشتم، دیدم تهش همه چی گذرگاه بود.
