بر اساس روایتهای شفاهی و سینهبهسینهای که درباره گذشته طوایف منطقه نقل شده است، طایفه شهلیبر و طایفه شهنوازی در نواحی سرحد در کنار یکدیگر زندگی میکردند و همسایه بودند. اما با گذشت زمان، به دلایلی میان دو طایفه اختلاف و دشمنی شکل گرفت و این اختلافات به درگیری و خونریزی انجامید. در جریان این درگیریها، از هر دو طرف افرادی کشته شدند و ادامه این وضعیت، امنیت و آینده خانوادههای دو طایفه را تهدید میکرد.
بزرگان طایفه شهلیبر، وقتی دیدند اگر در سرحد بمانند، درگیریها ادامه پیدا خواهد کرد و ممکن است افراد بیشتری از طایفه کشته شوند، تصمیم گرفتند برای جلوگیری از ادامه خونریزی، سرزمین خود را ترک کنند و به سوی بزمان و دلگان کوچ نمایند.
طایفه شهلیبر پس از کوچ از سرحد، راهی بزمان شد و نزد سلطان میرک بامری، که در روایتهای محلی از او بهعنوان والی و دهنهدار بزمان و دلگان یاد میشود، رفتند.
بزرگان شهلیبر ماجرای درگیریها و دشمنیهای گذشته را برای سلطان میرک بازگو کردند و گفتند:
«ما به دلیل ادامه درگیری و خونریزی از سرحد کوچ کردهایم. به نزد شما آمدهایم تا به ما پناه دهید و اجازه دهید در سرزمین شما سکونت کنیم.»
در روایتهای محلی، سلطان میرک بامری مردی مردمدار، با غیرت و پایبند به رسم میارجل در فرهنگ بلوچی معرفی شده است؛ یعنی کسی که وقتی فرد یا طایفهای به او پناه میآورد، پناه او را میپذیرد و از وی حمایت میکند.
سلطان میرک پس از شنیدن سخنان بزرگان شهلیبر، به آنان پناه داد و دره آهو در بزمان را برای سکونت آنان تعیین کرد. او به آنان اطمینان داد که از این پس در پناه او هستند و کسی حق تعرض به آنان را ندارد.
در روایت چنین نقل شده است که سلطان میرک به آنان گفت:
«از امروز شما میار من هستید. بروید و در دره آهو مستقر شوید؛ من از شما حمایت میکنم و هوای شما را خواهم داشت.»
به این ترتیب، طایفه شهلیبر در دره آهو مستقر شدند و زندگی تازهای را در بزمان آغاز کردند.
مدتی بعد، خبر سکونت طایفه شهلیبر در دره آهو به گوش طایفه یارمحمدزهی رسید. بر اساس این روایت، گروهی از آنان تصمیم گرفتند به محل سکونت شهلیبر حمله کنند. نیرو جمع کردند و به سوی بزمان حرکت کردند.
در جریان این یورش، تعدادی از افراد شهلیبر کشته یا اسیر شدند و شمار زیادی از شترها، گوسفندان و دیگر اموال آنان نیز گرفته شد. مهاجمان پس از تصرف اموال، آنها را با خود بردند.
خبر این حادثه به فرزندان سلطان میرک بامری رسید. در روایتهای محلی از سردار میرمحمدخان بامری، میرگمی و میر حسین بهعنوان فرزندان سلطان میرک یاد شده است.
سردار میرمحمدخان بامری پس از شنیدن خبر، برادران خود را همراه کرد و به دنبال مهاجمان به راه افتاد. آنان ردپا را دنبال کردند و مسیر مهاجمان را تعقیب نمودند. پس از مدتی تعقیب و گریز، به آنان رسیدند و درگیری سختی میان دو طرف شکل گرفت.
در نهایت، سردار میرمحمدخان بامری و برادرانش، میرگمی و میر حسین، موفق شدند مهاجمان را بکشند و پس از پیروزی، تمامی مال و اموالی را که از طایفه شهلیبر گرفته شده بود، بازپس بگیرند. شترها، گوسفندان و دیگر اموال به صاحبان اصلیشان بازگردانده شد.
این واقعه در روایتهای شفاهی منطقه بهعنوان نمونهای از پایبندی خاندان سلطان میرک بامری به رسم میارجل و وفاداری به کسانی که به آنان پناه آورده بودند، نقل شده است.
از نگاه این روایت، پناه دادن به طایفه شهلیبر تنها یک اجازه برای سکونت نبود؛ بلکه عهد و پیمانی بود که سلطان میرک بامری خود را نسبت به آن مسئول میدانست و فرزندانش نیز در ادامه راه پدر، از آن عهد پاسداری کردند.
بدینگونه، کوچ طایفه شهلیبر از سرحد به بزمان، در روایتهای سینهبهسینه منطقه، به داستانی از کوچ، پناهخواهی، میارجل، وفاداری، دفاع از پناه و پاسداری از عهد تبدیل شد؛ روایتی که نسلبهنسل نقل شده و بخشی از حافظه تاریخی مردم این منطقه به شمار میآید.