کرمشاه، پسر غلامشاه معروف به گلامی، از نیاکان طایفه سپاهی بود که در منطقه بزمان زندگی میکرد. بر اساس روایت شفاهی این ماجرا، روزی به دلایلی میان کرمشاه گلامی و یکی از افراد خاندان کردهای بزمان اختلاف و جروبحثی رخ داد. کردهای بزمان که در روایتهای محلی از آنان با همین نام یاد میشود، امروزه با نامهایی همچون سهرابزهی و میربلوچزهی شناخته میشوند.
پس از پایان جروبحث، آن مرد به نزد خانواده و برادرانش رفت و ماجرا را برای آنان تعریف کرد. برادرانش با توجه به شناختی که از کرمشاه داشتند، به او گفتند: «بگذار شب شود و کرمشاه به داخل گدام خود برود و بخوابد. این مرد بسیار زرنگ است و اگر بخواهیم رودررو با او درگیر شویم، ممکن است خودمان نیز دچار تلفات و خسارت شویم.»
آنان تصمیم گرفتند منتظر بمانند تا کرمشاه به خواب برود و سپس نقشه خود را عملی کنند.
شب فرارسید و کرمشاه گلامی به داخل گدام خود، یعنی چادر یا خیمه بلوچی، رفت و خوابید. افراد خاندان کرد که متوجه شدند او در داخل گدام خوابیده است، به محل اقامتش رفتند. آنان پایههای گدام، معروف به سیخهای چادر، را کشیدند تا گدام بر سر کرمشاه فروبریزد و او نتواند بهآسانی بیرون بیاید و در یک نبرد مستقیم و تنبهتن با آنان روبهرو شود.
پس از فروریختن گدام، به سوی کرمشاه رفتند و با شمشیر به او حمله کردند. بدین ترتیب، کرمشاه گلامی در همان شب به دست افراد خاندان کردهای بزمان کشته شد.
پس از کشتهشدن کرمشاه، فرزندانش این خبر را به سلطان میرک بامری رساندند.
سلطان میرک بامری پس از شنیدن خبر کشتهشدن کرمشاه گلامی، سخت خشمگین و ناراحت شد؛ زیرا کرمشاه برای او تنها یک آشنا نبود، بلکه میار او به شمار میرفت.
بر اساس این روایت، کرمشاه گلامی از مسیر جالق به نزد سلطان میرک آمده بود و سلطان میرک به او جا داده و از وی حمایت کرده بود. به همین دلیل، کرمشاه در سرزمین بامریها میار سلطان میرک محسوب میشد.
از طرف دیگر، میان دو خاندان پیوند خانوادگی نیز برقرار بود؛ زیرا عاشور، پسر سلطان میرک بامری، داماد کرمشاه گلامی بود و همسرش نازی، دختر کرمشاه بود.
سلطان میرک با توجه به این موضوع، کشتهشدن کرمشاه را تعرضی به حرمت میارجلی و پیوند خانوادگی خود میدانست. او بر این باور بود که کرمشاه در پناه او قرار داشته و حمایت از وی مسئولیتی بوده که بر عهده گرفته است.
سلطان میرک، پس از آگاهی از ماجرا، پسرش میر محمدخان را فراخواند و به او دستور داد برادرانش را بردارد و به بزمان برود تا خون کرمشاه را بگیرد.
او تأکید کرد که کرمشاه در این سرزمین میار او بوده است و اگر خون او پیگیری نشود، این مسئله برای خاندانشان ننگ خواهد بود.
میر محمدخان بامری فرمان پدر را پذیرفت و برادرانش، میرگمی و عاشور، را همراه خود برداشت و به سوی بزمان حرکت کرد.
میر محمدخان به همراه برادرانش به بزمان رسید و خانهها و محوطه محل سکونت خاندان کرد را محاصره کرد. آنان در جریان این عملیات، ابتدا اموال آن خاندان، از جمله گوسفندان و شتران را تصرف کردند.
پس از آن، میر محمدخان به برادرش عاشور گفت که همراه غلامانش اموال و دامها را بردارد و به سوی دلگان حرکت کند؛ زیرا او و میرگمی در بزمان میمانند تا خون کرمشاه را بگیرند.
عاشور نیز به همراه غلامان خود، اموال و دامهایی را که تصرف شده بود برداشت و به سوی دلگان حرکت کرد.
به این ترتیب، عاشور و همراهانش راهی دلگان شدند و میر محمدخان و میرگمی در بزمان باقی ماندند.
پس از رفتن عاشور، درگیری میان میر محمدخان و میرگمی با افراد خاندان کرد ادامه پیدا کرد.
بر اساس روایت شفاهی این ماجرا، نبرد از صبح آغاز شد و تا بعدازظهر ادامه یافت. در این درگیری، شمشیر و تفنگ به کار گرفته شد و در پایان، هجده نفر کشته شدند.
میر محمدخان و میرگمی پس از پایان درگیری، بزمان را ترک کردند و به سوی کوههای دلگان بازگشتند.
بدین ترتیب، بر اساس این روایت، میر محمدخان و برادرش میرگمی خونخواهی کرمشاه گلامی را انجام دادند و پس از پایان نبرد به کوههای دلگان بازگشتند.
پس از گذشت مدتی، میان طرفین صلح برقرار شد. بر اساس روایت نقلشده، پس از توافق، برخی از قناتهای بزمان و تشت به خاندان کرد واگذار شد تا بهعنوان خونبهای این ماجرا در نظر گرفته شود و دشمنی میان طرفین پایان یابد.
به این ترتیب، ماجرایی که با جروبحث میان کرمشاه گلامی و یکی از افراد خاندان کرد آغاز شده بود، با کشتهشدن کرمشاه، رسیدن خبر به سلطان میرک بامری، فرمان خونخواهی به میر محمدخان و نبرد در بزمان ادامه یافت و سرانجام با صلح و واگذاری قناتها بهعنوان خونبها پایان پذیرفت.
این ماجرا در روایت شفاهی نقلشده، از حوادث مربوط به گذشته منطقه بزمان و دلگان و از داستانهای مرتبط با کرمشاه گلامی، جد طایفه سپاهی، و خاندان سلطان میرک بامری به شمار میرود.
آن نیازمند بررسی روایتهای محلی و اسناد ت است.