سلطان میرک بامری؛ روایت حماسی مردی که نامش با گلمورتی، بزمان و رودبار گره خورددر دل تاریخ بلوچستان، نام مردانی باقی مانده است که سرگذشتشان نسل به نسل، از زبان بزرگان و راویان خاندان نقل شده است؛ مردانی که زندگی آنان با سرزمین، فرمانروایی، وفاداری و دلاوری پیوند خورده بود.در روایت خاندان بامری، یکی از این نامها سلطان میرک بامری است؛ مردی که گفته میشود بر بخشهایی از سرزمینهای گلمورتی، بزمان و رودبار نفوذ و فرمانروایی داشته و گلمورتی، در محدوده دلگان امروزی، مرکز اقتدار او بوده است.روایت شده است که روزی سلطان میرک همراه یاران خود در سفری دور از مرکز حکومت، در نزدیکی مرز و در منطقهای دورافتاده، با گروهی از عربها روبهرو شد. در جریان این دیدار، سخنانی توهینآمیز درباره شاه ایران بر زبان آنان جاری شد.سلطان میرک که در روایت خاندان، مردی پایبند به عهد، وفاداری و حرمت حکومت معرفی میشود، از شنیدن این سخنان برآشفت. گفتوگو به درگیری کشیده شد و نبرد آغاز گردید. سلطان میرک و یارانش وارد میدان شدند و پس از درگیری، شماری از آن گروه کشته شدند و چند نفر نیز تسلیم سلطان میرک شدند.سلطان میرک افراد تسلیمشده را با خود به سوی حکومت فرمانفرما در کرمان برد تا ماجرا در برابر حکومت مطرح شود. بر اساس این روایت، هنگامی که فرمانفرما از ماجرا و جایگاه سلطان میرک آگاه شد، دلاوری و نفوذ او در منطقه مورد توجه قرار گرفت و مقام سرتیپی به او داده شد.در روایت خاندان بامری آمده است که سلطان میرک بهعنوان والی و حاکم بزرگ منطقه جایگاهی ویژه داشت و در امور مربوط به تعیین برخی سرداران منطقه، مهر و تأیید او اهمیت داشت.گلمورتی برای سلطان میرک تنها یک سرزمین نبود؛ بلکه در این روایت، مرکز اقتدار و حکومت او بود. از آنجا بر مناطق پیرامون، از جمله بزمان و جازموریان، نظارت و فرمانروایی میکرد.در سالهای پایانی عمر، سلطان میرک راهی رودبار، قلعهگنج و زیارت پنجتن شد و در آن دیار ماندگار گردید. سپس مسئولیت و میراث خود را به فرزندش، سردار میر محمدخان بامری، سپرد و او را جانشین خود معرفی کرد.میر محمدخان همراه برادران مادری خود، مسئولیت پاسداری و اداره مناطق گلمورتی، بزمان و جازموریان را بر عهده گرفت و در روایت خاندان، بهعنوان والی و حاکم منطقه شناخته شد.همچنین در این روایت آمده است که حکومت مرکزی قاجار و فرمانفرما جایگاه میر محمدخان را به رسمیت شناخت و مقام سرتیپی به او اعطا کرد.بدینگونه، داستان سلطان میرک با پایان زندگی او به پایان نرسید؛ بلکه از پدر به پسر و از نسلی به نسل دیگر منتقل شد.از سلطان میرک تا میر محمدخان؛ از گلمورتی تا بزمان و جازموریان؛ و از خاطره یک نسل تا حافظه نسلهای بعد.نامها میروند، اما روایتها میمانند.در حافظه خاندان بامری، نام سلطان میرک بامری همچنان یادآور مردی است که بنا بر روایتهای خانوادگی، زندگی خود را با فرمانروایی، وفاداری، پاسداری از سرزمین و دلاوری پیوند زد.این نوشته بر پایه روایت خانوادگی و شفاهی تنظیم شده است و برای اثبات تاریخی جزئیات آن، بررسی اسناد و منابع مکتوب دوره قاجار ضروری است.